Aan mijn kutkop kan ik niets veranderen, aan mijn gedrag wel.

Door
31 mei 2016
Reacties (13)

Toen iDordt in het leven werd geroepen was het een brutaal front, tegen de vertrutteling van bestaande Dordtse media. Media die ik overigens erg waardeer: Ik ben trots op het niveau van Lifestyle Dordrecht, heb een abonnement op ADDD, hoop met heel mijn hart dat RTV het redt en ik leverde zelf bijdragen aan het radiostation DrechtstadFM en aan jongerenmagazine Gett. Echter konden deze media een schenenschopper gebruiken. Een nieuw medium dat zich voornamelijk richtte op de nieuwe kanalen, maar ook het zondebok kon zijn om dingen los te maken. De stormen in de glaasjes water.

Of je hier zelf de meerwaarde van inziet is natuurlijk aan jou. Ik kan met zwarte cijfers komen dat velen dat deden, iDordt werd steeds beter bezocht. iDordt bleef echter altijd het lachertje; wanjournalistiek dat geen perskaart verdient, maar toch mochten we altijd overal naar binnen. iDordt bestond uit positieve, maar irritante, nieuwsgierige mensen, altijd een ander licht schijnend dan andere media. Onze stokpaardjes op dat gebied zijn de wallaby’s, de giftrein, de corrupte ‘Dordtenaar van het jaar’ verkiezing en pro-nieuwe media event DYFF.

iDordt was niet vies van het uitmelken van dergelijke onderwerpen of om in oude wonden te plassen. Opnieuw is het aan jou om hier wel of geen waardering voor te hebben. Eigenlijk maakt het ook niks uit hoe jij er tegenaan kijkt, iDordt had namelijk voldoende bezoekers en deze aantallen bleven groeien. De reaguurders klonken consequent nog zuurder dan de auteur van de column, maar dat hield elkaar in stand. Wij schreven de allergie, maar iedereen weet: Krabben maakt het alleen maar erger.
De oorzaak dat het destijds onschuldig leek en -vanuit eigen titel- ook grappig, was dat iDordt nog een unie was. We waren een groep mensen met verschillende interesses en overeenkomende drang tot schenen schoppen. Ging je te ver, dan sprong eindbaas Scharco altijd voor je in de bres. iDordt is geen nieuwssite, maar een opinie platform, hoe kut je opinie ook was. Sterker nog, vaak vonden we onze eigen artikelen ook wanstaltig, maar er moest nou eenmaal gepubliceerd worden (de druk op de kwantiteit van filmpjes lag nog veel hoger), maar dat gaf niet, want we waren sámen wanstaltig.

Inmiddels is iDordt.nl aangereden wild aan de kunstmatige beademing en schrijven veel auteurs niet meer voor de website. Het imago is veranderd; het verenigd front is opgesplitst en de zogenaamde zeikblogs hebben plaatsgemaakt voor persberichten en persoonlijke relazen. Om eerlijk te zijn bezoek ik het platform slechts eens per week en lees ik bijna niets meer. Daardoor is mijn contributie in mijn eigen vergetelheid geraakt en ben ik me zelden bewust van mijn oude schenenschoppende versie. Tot ik vorige week vreselijke reacties over mezelf las. Ik wil deze mensen niet persoonlijk toespreken, maar ik wil wel graag helder krijgen dat wat ik dóe niet is wie ik bén. Sterker nog, ik heb zelden een uitgesproken mening en als ik een mening heb is deze weloverwogen en opgebouwd uit meerdere standpunten. Aangezien iDordt daar niet het juiste platform voor was, ‘verhuur’ je jezelf en je mening, ondanks dat deze niet altijd echt is. Om het anders te zeggen: Ik was de Nespresso verkoper die thuis filterkoffie drinkt, maar betaald werd om de cupjes aan te prijzen.

Vorige week hoorde ik Sylvana Simons bij RTL Late Night de wijze worden zeggen: “In mijn mediacarrière heb ik geleerd wanneer iets over mij gaat, of wanneer iets over mij gaat.” Helaas heb ik dat nog niet geleerd en haar zelfverzekerdheid ambieer ik. Echter, hoe kun je als jong meisje goed reageren op een vreemdeling op het internet die boos in zijn pen kruipt om anoniem te vertellen dat ‘je nog steeds dezelfde vervelende rotkop hebt’? Sylvana Simons sprak daarna: “’s Ochtends zeg ik altijd gedag tegen iedereen in de bakkerij. Nu weet ik alleen niet meer zeker of ik gedag zeg tegen iemand die mij haat.” Op veel kleinere schaal kan ik dit in verband brengen. Door verschillende reacties durfde ik in Dordrecht niet meer de straat op.

Sommige mensen zeggen wel eens: “Wanneer je ervoor kiest om op tv te komen of te publiceren, vraag je om kritiek. Door je performance word je een soort publiekelijk eigendom.” In mijn hoofd klinkt dat hetzelfde als ‘als je een kort rokje draagt vraag je erom om verkracht te worden’ of ‘als je in een auto rijdt vraag je erom geraakt te worden door een dronken tegenligger.’ Een heel andere casus dan bijvoorbeeld ‘als je een aardbeienallergie hebt en je eet ze toch vraag je om uitslag’. Wat in bovenstaande kwestie namelijk over het hoofd gezien word, is de extra factor: de idioot zonder empathie die geen rekening houdt met het feit dat jij een mens bent. Een mens net als hij of zij. Een mens van vlees en bloed, maar bovenal: Gevoelens.
Ik heb als een klein kind gehuild toen iemand op iDordt schreef dat ik beter zelfmoord kon plegen als ik mijn ADHD medicatie niet nam. Ik heb me hysterisch aan mijn vriend vastgeklampt toen iemand schreef dat ik ‘nog steeds dezelfde rotkop had’. Ik wil er geen egocentrisch, emotioneel chanterend verhaal van maken, maar mijn ADHD en minderwaardigheidsproblematiek is iets waar ik al tien jaar professioneel in begeleid word.

Tussen mijn eerste publicatie op iDordt en nu heb ik een persoonlijke groei door gemaakt. Ik kies ervoor de wereld positief te omarmen, bewust optimistisch naïef. Ik kies ervoor op te komen voor mensen die zogenaamd ‘voor de grap’ belachelijk gemaakt worden, of slachtoffer worden van gebrek aan empathie van een andere zijde. Helaas is het verenigd iDordt niet meer en heb ik na lang twijfelen ervoor gekozen mezelf uit te leggen. De ouder geworden versie van mij zou ironisch genoeg ook nooit bijdragen aan een platform zoals iDordt af en toe kon zijn. Ik zou liever voor RTV een reportage gemaakt hebben over hoe mooi de diversiteit aan bomen in Park Merwestijn. Toch koester ik mijn werkzaamheden, ze hebben me namelijk gebracht waar ik nu ben, zowel qua werk als zelfontplooiing en herinneren me eraan altijd een ander licht te schijnen.

Op internet zag ik een plaatje van een gehaktmolen waar kleurrijke types ingegooid werden en allemaal dezelfde poppetjes uitkwamen. In dezelfde grijze pakjes, met dezelfde bruine briefkoffertjes. “This is what the government does to us,” stond eronder. In mijn ogen zijn het niet de grote bazen die ons uniform willen maken, in mijn ogen is het de maatschappij. En hoe corny dit ook klinkt, die maatschappij ben jij. En ik. Samen vormen wij de wereld die een hekel heeft gekregen aan alles wat niet is zoals ons spiegelbeeld. Maar kijk eens in die spiegel en erken je eigen zwakte en/of onzekerheid. Met die angst die daarbij gepaard gaat, die angst die iedereen in zich heeft, kun je wellicht een heel klein empathisch vlammetje ontsteken. Een vlammetje dat groot genoeg is om van kritiek feedback te maken en van woede daadkracht. Als je die bondgenootschap als maatschappij kunt voelen, begrijp je wellicht waarom ik als post-puber me veilig genoeg voelde om kutfilmpjes te maken waar ik nu al lang niet meer achter sta.

Leuk artikel? Deel het met anderen:
  • Kees Klok

    Mignon trek je nooit wat aan van reaguurders. Daar zit een hoog percentage gefrustreerde zielepoten tussen, die zichzelf ongelofelijk stoer vinden achter hun schermpje, maar in feite beklagenswaardige sukkels zijn.

  • Josse

    Zelfspot is een handig afweermechanisme om kritisch te blijven terwijl je rochels in je nek krijgt. Het is ook een manier om iets aan te kunnen vallen zonder al te zure (slacht)offers. Als je jezelf meeneemt in zo’n aanval, hebben mensen over het algemeen respect voor je stukjes. Als ze dan nog niet ontdooid zijn en blijven blaffen, dan zijn het mensen die beter alleen melkpakken kunnen gaan lezen. Natuurlijk is het altijd naar om voor alles en nog wat uitgemaakt te worden, maar als je jezelf daarin traint, glijdt het uiteindelijk van je af als een dode wurgslang. Neem mij, ik heb al jaren een rotkop en schrijf toch nog steeds eindeloze lappen achterklap.

  • Juno
  • Kees Thies

    Ga gewoon door met wat je tóch al deed: jezelf zijn.

  • Vanessa Bernhart

    Fijn te lezen dat je hebt geleerd dat wat anderen zeggen meer iets over henzelf zegt dan over jou. Het is jouw probleem niet meer (ook al blijft relativeren soms verdomd lastig). Als je bij jezelf blijft ben je altijd een mooi mens, met wat voor kop dan ook!

  • Robert Schreuder

    ik persoonlijk hield al van de persoon en karakter mignon en doe het nu nog meer…. stoer om jezelf zo bloot te geven en ga vooral zo door, ik ken geen andere creative duizendpoot als jij en geniet iedere keer weer van je…. Een kabelbaan door Dordt… SUPER

  • Keuringsdiensd van Wahrheit

    De “Keuringsdiensd” heeft bijdrages van ‘blogster’ en de reacties van reaguurders (op de site) van de afgelopen jaren nog eens bekeken, en geconstateerd dat er – als er al reacties waren – er daarvan niet of nauwelijks nare of vervelende, buiten de grenzen van betamelijke op haar persoon gericht waren. Maar mogelijk dat deze er door de moderator (terecht) zijn uit gecensureerd.
    Doch enige vergelijking met Sylvana Simons, en de drek die zij de laatste tijd door schuimbekkend ongenuanceerd ‘rioolrechts’ over zich heen gestort krijgt, lijkt ons derhalve vanuit dat perspectief mank gaan,

    De conclusie dat er op Idordt over Dordrecht niet zo veel meer te zeggen valt, kan volledig onderschreven worden!

  • MJ

    Begin gewoon je eigen website, dan heb je verder met niemand iets te maken waar je niets mee kan aanvangen,

  • Martin Neyt

    This I like, Mignon. Remember, only a tree that bears fruit, is worth a beating
    En dat dan allemaal met mr. Miyagi-stem.

    • Mignon

      Dit wordt mijn nieuwe mantra.

      • Martin Neyt

        Awesome.

  • Keuringsdiensd van Wahrheit

    Grappig om te zien dat (ook) op Idordt , de “peergroup” van netwerk onderonsjes + de obligate commerciële inteelt penoze, elkaar nu knuffeltjes en virtuele kusjes geeft, terwijl zij op alle andere fronten als er iets te melden zou kunnen zijn hier op deze site niet reageren of de muil houden,

  • pjb

    Met bovenstaand stukje,wordt beschreven dat je niet meer achter die kutfilmpjes van weleer sta. Toch plaats je (of een collega) zo’n kutfilmpje van 2 jaar geleden,waar toen ook al heftig op werd gereageerd.Filmpje kwam er op neer dat je Dordt in Stoom maar iets achterlijks vond,vooral omdat je tijdens dat festival niet over de havens kon fietsen of/en jij je hond niet vrijelijk kon laten schijten.De herhaling van dat kutfilmpje heeft er niet lang op gestaan vanwege de herhaalde reacties. Als een drama queen geef je een uiteenzetting vol van valse eigen medelijden over het hoe en waarom. Een vaste schaar van vrienden neemt je in bijna incestueus in bescherming,terwijl ze het stukje omtrent je …kop niet eens gelezen/gezien hebben. Ga vooral terug naar je ADHD behandelaar of haal er je geld terug.

Nieuwe techniek op Dordt in Stoom

Geplaatst op 3 juni door

Het is nu een week geleden dat de stoomvloot over de Dordtse wateren bewoog. Was het alleen maar oud? Zeker niet. Tussen de mensen, stoomboten en stoomtreinen vloog een drone rond. Dit zorgde voor mooie plaatjes van ons exclusieve evenement.

Lees verder... Reacties (0)

Fluitconcert voor Dordrecht

Geplaatst op 29 mei door

De laatste dag van Dordt in Stoom is aangebroken. Voor sommige mensen een verademing, voor andere een triest moment. Heb je nou gisteren het fluitconcert niet gehoord? Mocht dit het geval zijn dan kan een bezoekje aan Beter Horen misschien geen kwaad, want het geluid reikte ver. Dan kan je het hier nog even terugluisteren […]

Lees verder... Reacties (0)