Als eten geen overleven meer is: Khotinsky

Door
27 april 2013
Reacties (3)

“Er liggen volgens mij nog wat zoete aardappelen in de emmer en een halve courgette in de ijskast,” hijg ik terwijl ik op de fiets naar huis rijd. “Ik dacht zelf meer aan een restaurant,” klinkt het aan de andere kant van de lijn. Ik ben dol op uit eten gaan. Eten is mijn favoriete bezigheid. Ik zou etend willen sterven. Het jammerlijke aan buiten de deur eten, is dat je vaak teleur gesteld wordt. Ik beleef veel plezier aan koken en denk ook dat ik een heuse keukenprinses ben. Soms krijg ik iets voorgeschoteld waarvan ik denk: Dit doe ik thuis nog beter. Alleen hoef ik thuis geen 100 euro af te rekenen.

Ik draag mijn vriend op Khotinsky te bellen. We krijgen onenigheid over de uitspraak van de naam.

“Bel jij Kochinsky even, ik zit op de fiets.”
“Watte?”
“Kothinky”
“Wat is dat?”
“Google even op restaurant Energiehuis.”
“Vertel me niet hoe ik Google moet gebruiken.” (Hij doet iets met ICT, ik realiseer me dat dit het ergste is wat ik kan doen.)
“Kootjinskie. Zie je het?”
“Het is Kotinsky.”
“Dat zeg ik, Koskinty.”
“Je zegt het verkeerd.”

Via het terras lopen we de zaal binnen. Het is precies zoals ik het verwacht had. Industrieel en hip, het mainstream antwoord op het zweverige Villa Augustus sfeertje. De obers zijn nog een beetje onwennig en waren waarschijnlijk nog niet helemaal voorbereid op het mooie zomerweer. We worden naar onze tafel geleid door een uiterst vriendelijke man en verder geholpen door een leuk, klein blond meisje met een paardenstaart. “Welkom bij Khotinsky.” Ah, zo spreek je het uit! Het meisje begint te vertellen over het welkomsmenu en de dagsoep. Wat willen we drinken, willen we brood vooraf, vinden we het ook zo mooi? Strak, zelfverzekerd én met bijverkoop!

In het restaurant zien we voornamelijk horecacollega’s, blijkbaar komt iedereen testen. Zelf kijken we ook kritisch in het rond, hoe gaan ze dit in vredesnaam warm stoken in de winter? Het blonde meisje komt terug gehuppeld met ons brood met smeersels en vertel iets over de  olijvenprut, kruidenboter en olijfolie. De olijfolie wordt aan tafel ingeschonken (leuk!). Het meisje kan goed inschatten wat voor publiek er aan haar tafel zit en past haar formele houding ietwat aan zodat wij ons meer op ons gemak voelen. Mijn vriend stelt irrelevante, rare vragen aan de serveerster, maar het leuke loensende meisje blijft beleefd en geeft overal netjes antwoord op.

Onze hoofdgerechten zien er mooi uit. Het vegetarische gerecht heeft een beetje een geitenwollensokken-gehalte maar daar houd ik persoonlijk wel van. Tegenwoordig eet ik weer vlees, maar ik bestel nog graag vegetarische gerechten. Hier zit vaak meer creativiteit in en de kok kan het zich niet makkelijk maken door een stukje kwaliteitsvlees. De runderlende was duidelijk afgestemd op een voor-hoofd-na-diner en werd als duurste gerecht op de kaart als -óf net iets te weinig, óf net niet spectaculair genoeg ervaren. Het smaakte goed en twee medewerkers kwamen geïnteresseerd vragen of het ons smaakte en alles naar wens was.

Het chocoladedessert was heerlijk. Het trio van crème brûlée zag er strak uit, het was alleen jammer dat de serveerster niet wist welke smaak er onder welk suikerlaagje zat. Als je zelf in de horeca werkt ben je extra kritisch. Alle kleine dingen vallen je op en veroordeel je: Dingen die je zelf ook verkeerd doet. iDordt-collega Joyce en ik hebben ons al meerdere malen uitgelaten over het Dordtse karakter van gezeik. Nieuwe plekken geen kans geven, zeuren dat Dordt saai is. Als kritiek kregen we: Laat dan weten waar het zo geweldig is, in plaats van dat vage gedoe. Ik kan je vertellen, Khotinsky is geweldig. Het meisje dat ons hielp was zo vriendelijk dat haar vrolijkheid op mij oversloeg en ik verrast was dat dit nog bestaat in de horeca. Er werd in strakke wijken gewerkt, waardoor je niet telkens nieuwe gezichten aan tafel kreeg en men je bestelling en voorkeuren goed onthield.

Tijdens het afrekenen liepen we onze serveerster mis en kwam nog aangesneld om ons persoonlijk gedag te zeggen. “Tot de volgende keer!” Gebeurde dit echt? Het kan haar serieus wat schelen? Op Facebook las ik dat het personeel nog een lange weg te gaan had, maar daar ben ik het absoluut niet mee eens (of wij hadden geluk).  Het culinaire niveau veroorzaakte geen oraal orgasme, maar was gewoon heel lekker. Nu even ordinair en wat jullie allemaal willen weten: Twee personen hoofdgerecht + nagerecht + koffie + speciaal biertjes =  80 euro.

(Ze noemen het zelf overigens Grand Cafe, maar qua kaart mogen ze best de titel restaurant dragen, dus zo noem ik het ook gewoon.)

Leuk artikel? Deel het met anderen:
  • Knehzidon

    Helemaal me eens , een verrijking voor Dordt en omgeving.

  • Henny

    Dit maakt nieuwsgierig! Ga er snel eten :)

  • http://www.facebook.com/coco.westende Coco Van’t Westende

    Ik ga waarschijnlijk morgen eens koekeloeren! Leuk! :)

Geld afkomstig van bezwete balzakken is ook geld

Geplaatst op 4 december door

Normaal is het de barman die iets vertelt over de horeca. Deze week is het de barvrouw. Ze deed haar verhaal eerder al eens op iDordt, maar na recente verhalen over geen vrouwen achter de bar vanwege schunnig publiek pakte wij een stuk uit een eerder verhaal. Omdat het belangrijk is om herhaalt te worden.In […]

Lees verder... Reacties (0)

Wat een druk weekend in het Energiehuis

Geplaatst op 9 november door

Er was dit weekend een hoop muziek in het Energiehuis. Van hiphop tot boyband tot singer-songwriter tot techno. Even het weekend op een rijtje: B-Brave Dordrecht Dit weekend kwam de boyband B-Brave naar Bibelot. Wat gebeurde er? Vooral heel veel meisjes die keihard gillen en heerlijk vals meezingen. Ol’ To The New 7 november stond […]

Lees verder... Reacties (0)