Beste Jonathan…

Door
2 augustus 2014
Reacties (2)

Vrouwen komen van Venus en mannen komen van Mars. Althans dat zeggen ze. Volgens mij komen we gewoon van dezelfde planeet, maar begrijpen we elkaar gewoon niet. Internet-pseudoniem Jonathan en Mignon mailen wel eens. Soms met- en soms zonder eindconclusie. Dit maal over prullaria in huis.

Beste Jonathan,

Mijn huis is vrij rustig ingericht, grijs met zwart-witte prints en een accentje hemelblauw. Ik weet dat mannen het gewoon als ‘blauw’ zouden bestempelen en doorgaans een minder uitgebreid kleurenpallet kennen, maar voor vrouwelijk Dordrecht gruwelt van mijn inrichting in de veronderstelling dat ik cyaanblauw bedoel, benadruk ik dat het ergens tussen hemel- en azureblauw ligt. Op het midden van mijn grote tafel staat een designvaas met drie witte bloemen. Dat is het wel. Maar, Jonathan, dat is niet altijd zo geweest. Beeldmateriaal heb ik massaal laten vernietigen, maar ooit was mijn huis barbieroze met brandweerrood, kobaltblauw, okergeel, grasgroen, mintachtig turkoois met accenten van sinaasappeloranje (niet te verwarren met Jersey Shore oranje (kleur is een paar jaar geleden toegevoegd aan ons pallet)). Dit werd aangevuld door poppetjes uit Happy Meals, geurkaarsen, lieve kaartjes van vriendinnen en een bloemenassortiment waarvan zelfs de paus zou zeggen: “Dankewel vor die bloemen, maar het ies ein bietje veel.”

Mijn ex-vriend wilde destijds wel met mij samenwonen, maar alleen als het bij hem was. Dat verbaasde mij, want ik had een groot appartement met tuin in de historische binnenstad en hij woonde in een soort Fritzl-kelder met chronische lekkage en als tuin bezat hij onkruid tussen de tegels van zijn stoep. Nu, een paar jaar later besef ik me waar dit verzoek misschien vandaan kan komen. Welke man wil er in hemelsnaam tussen de liefdesbrieven van mijn vriendinnen zitten? Een afwasborstel was geen gewone afwasborstel, maar een guitig poppetje met een hanenkam van boenkwast. Mijn stoffer en blik was niet van blik, maar in de vorm van een allesetende krokodil die graag het stof van je vloer likte. En volgens mij wil een man ook niet wonen in een huis dat door de hoeveelheid diverse geurkaarsen riekt naar appeltaart, tuincentrum, Douglas en de Turkse zee.

Ik ben niet de enige met dit probleem. De partners van vriendinnen hoor ik ook wel eens klagen over de decoratiezucht van hun vriendin: “Komt ze thuis van de stad, komt ze binnen met drie grote Xenos tassen vol rieten sprieten en kralen op gelatine. Gaat ze vervolgens lekker het huis gezellig maken en zitten we tussen de drijfkaarsen en bloemenmotiefjes.” Onlangs ging ik met mijn buurmeisje naar Ikea en ze zei bij alles wat ze in haar mandje gooide: “Oooooh, Robert vermoordt me!” Eenmaal thuis aangekomen verstopte ze haar nieuwe aankopen achterin haar keukenkastjes, in de hoop dat haar vriend er langzaam aan zou wennen.

Nu wil je vast weten waar deze prullaria obsessie bij ons vrouwen vandaan komt? Ik heb werkelijk geen idee, maar er is altijd wel iets wat we schattig, leuk, vrolijk of gezellig vinden. Nu ik voor mijzelf de knoop heb doorgehakt en een groot bord boven mijn badkamerspiegel heb opgehangen (Thou shall not buy silly stuff!) betekent dat niet dat ik niet elke keer weer verleid word wanneer ik door Loods5 struin (oh my god, Jonathan, ze hebben daar een messenset in de vorm van een grote taart die je eruit kunt trekken en dan hoor je happy birthday!). Alleen ga ik tegenwoordig dit vragenlijstje af in mijn hoofd: Heb ik het nodig? Heb ik al iets soortgelijks? Past het in mijn inrichting? Ga ik dit de eerste drie weken na aankoop aanraken? Is het duurder dan een avond eten? Valt het uit elkaar als je ernaar kijkt? Er is altijd wel een vraag negatief te beantwoorden. Leg het terug en loop snel door.

Jonathan, wat is voor mannen de balans tussen mannelijk gezellig en een vrouwelijke rotzooi? Waar mag jouw partner absoluut niet mee thuiskomen? En vinden mannen het echt zo erg om in een meisjeshuis te zitten? Honderd kussentjes op de bank is toch gezellig? Ja toch?

_____________________________

Beste Mignon,

De balans in huize Jonathan is overduidelijk opgemaakt. Ik heb natuurlijk niets te zeggen. Grote bek op het internet en een neergeslagen man thuis op de bank. Maar goed, ergens heb ik nog wel een kamertje kunnen vrijvechten waar ik mijn eigen zooi in kan zetten. Daar kan ik met de spelcomputer spelen (Jonathan, zet dat ding eens uit! Het slokt de woonkamer zo op) en kan ik mijn haat op het internet verspreiden. Ook kan ik er rustig televisie kijken, als mijn vriendin bezoek heeft (Doe eens die televisie uit, dat is zo ongezellig).
Het probleem ligt hem voornamelijk in het logisch nadenken. Als ik prullaria neerzet, dan doe ik dit in een vitrine. Dan hoef je er een half jaar niet naar om te kijken. Vrouwen zetten gezellig 120 sfeerkaarsen (die nooit branden, want dat is zonde!) op de eettafel. Die moeten elke dag weer aan de kant gezet worden en elke week netjes omheen gestofd worden.
Het vervelende zit hem dan in dat vrouwen eisen dat mannen ook meehelpen in het huishouden. “Maak de badkamer schoon!” Zeggen de vrouwen. En dan mag de man tussen alle potjes nachtcrème en 50 tinten pukkelverdoezelaar heen gaan stoffen en moppen. En wee je gebeente als je de kussentjes op de bank in de verkeerde volgorde teruglegt, nadat je alle hoekjes en gaatje uitgezogen hebt!
Het beste is, als je het huis opdeelt in twee delen. Zijn deel en jouw deel. Een kamertje is voor de man vaak al genoeg. De rest is van jou en valt onder jouw verantwoordelijkheid. Jij maakt dus die 120 sfeerkaarsen schoon. Jij rangschikt die 35 kussens op de bank. Als je dat doet, zal de man al minder moeite hebben jouw inrichting. Hetgeen de kleuren waar jij over sprak (barbieroze met brandweerrood) hem geen epilepsie-aanvallen bezorgen. Of dat de buren niet aanbellen, omdat ze het gevoel hebben dat er een bordeel naast hun deur gevestigd is.
Mijn advies voor jou is:
Geef je man gewoon een mooie kamer voor zich zelf, waar jij totaal niets over te zeggen hebt. De enige klacht mag zijn, dat de maden en vliegen binnen de grenzen van zijn territorium moeten blijven.
Leuk artikel? Deel het met anderen:
  • Taco van der Weij

    Nou nou, het wordt hier langzamerhand iMignon ofnie?

    • Mignon

      Dat krijg je in de vakantieperiode, maar wees niet bang; vanaf volgende week is het gewoon weer iScharco. En mocht je net als de andere (schaarse) bloggers mijn naam willen afwisselen, voel je vrij om een blog in te sturen! 😉

Bedankt iDordt, voor alles

Geplaatst op 16 februari door

Ik weet het nog goed. Mignon werkte net voor iDordt en was nieuwe goedkope krachten aan het rekruteren op Facebook. Ik reageerde met: “Zoek je nog een rechtse azijnzeiker? Dan ben ik je man!” Het was een grapje, een bluf. Mignon kwam met haar overtuigingskracht naar mij toe en voor ik het wist was ik aan het bloggen. Jonathan was geboren.

Lees verder... Reacties (1)

(Schijn van) belangenverstrengeling?

Geplaatst op 31 januari door

Een gemeente is een glazen huis. In de politiek is er altijd wel iemand verbonden aan een instantie of belang. De één heeft familie bij een subsidie-instelling, de ander woont in een wijk waar een debat over gaat. Het is bijna onontkoombaar om als politieke partij niet ergens aan verbonden te zijn. Maar soms gaat men zó ver, dat belangenverstrengeling niet meer uit te sluiten is.

Lees verder... Reacties (0)