A box of chocolates

Door
26 mei 2014
Reacties (2)

Er zijn van die momenten dat je als semipoliticus iets vaker dan een gemiddelde sterveling met je neus op je eigen vergankelijkheid wordt gedrukt. Onlangs nog ging een CDA delegatie op bezoek bij hospice de Patio, naast het station. Ik durf er wel iets op in te zetten dat het gros van de passanten geen idee heeft wat er zich achter die muren afspeelt. En wellicht is dat maar goed ook, want als je de liberale tijdsgeest mag geloven is sterven vooral een individueel en, inherent daaraan, economisch georiënteerd proces.

Het is nog niet zo lang geleden, de jaren 90, dat het maatschappelijk debat over euthanasie en zelfdoding werd ontrokken aan de dubbele conservatieve molton waar het tot dan toe onder werd gesmoord. Een goede zaak, want veranderende medische omstandigheden vragen om een herijking van hetgeen we als samenleving acceptabel vinden. Door allerlei moderne technieken is ‘doodgaan aan’ voor een groot deel omgebogen naar ‘leven met’. Er zijn echter ook nog genoeg ziektes waar we geen antwoord op hebben. Alzheimer/dementie bijvoorbeeld. Deze dehumanisering van het geestelijk vermogen is dermate ontstellend dat menig familielid zich zal afvragen of een snel einde niet ‘menselijker’ is. Het schoot mij in ieder geval weleens door mijn hoofd, als ik mijn oma, eens vrolijk, intelligent en levenslustig, als een schim door de gangen van Het Parkhuis zag dwalen.

Het is echter maar de vraag of de pil van Drion een daadwerkelijke oplossing is. In de eerste plaats is het hoog tijd om ook oog te hebben voor onze (huis)artsen. Menig huisarts wordt veelvuldig gevraag om te ‘assisteren’. Dat kan een moreel zeer lastige situatie opleveren, want ondraaglijk lijden is geen vastomlijnd begrip. En hoewel we in Nederland het beleid redelijk op orde hebben met een eerste diagnose en vaste second opinion arts, knaagt er toch iets. Nu het taboe uit de fles is, lijkt ‘de uitzondering’ onder het mom van individuele zelfbeschikking uitgehold te worden tot ‘de regel’.

Het is echter bovenal ronduit zorgelijk dat er een groeiende groep mensen schijnt te ontstaan, al dan niet aangewakkerd/opgeklopt door de media, van mensen die hun leven als (economisch) uitzichtloos beschouwen. Het is hier dat de Liberale en de Christendemocratische visie fundamenteel botsen. Waar de liberale stroming mensen vooral ziet als individuele consument met zelfbeschikkingsrecht, beschouwt de Christendemocratie een mens als onderdeel van een groter geheel. Een mens komt pas tot zijn recht in relatie tot anderen. En hoewel ethische keuzevrijheid een groot goed is, is het verstandig om een lijn te trekken daar waar zelfbeschikking wordt gebruikt als politiek argument voor het negeren van sociaal-maatschappelijke verwaarlozing. Er gaat iets fundamenteel mis in een samenleving waar de dood wordt gekozen als finale oplossing voor het onvermogen om mee te doen in de maatschappij. Daar moeten we als familie, buurman, gemeente, als maatschappij als geheel, alert op zijn. Elk individu dat kiest voor een einde uit onvermogen, zegt niets iets over die individuele keuze, maar over de stand van de samenleving. Life is like a box of chocolates, maar niet iedereen kan de doos alleen vasthouden.

Chris Merkuur
Burgerraadslid CDA

 

Leuk artikel? Deel het met anderen:
  • PieterWolters

    Ik probeer even de link tussen sociaal-maatschappelijk verwaarlozing en uitzichtloos pijn lijden te vinden. Maar dat lukt me niet. En volgens mij is die er ook niet en zijn dit twee onafhankelijke fenomenen.

    • Guest

      I.d.d. die link zie ik ook niet echt. De bijdrage is in het begin best goed, er valt wat af te dingen op onze euthanasiewetgeving, maar het is echt niet zo dat mensen en masse kiezen voor de dood op bestelling omdat de maatschappij zo slecht met hen omgaat.