Dordtenaar Gerrit de Vries is zonder twijfel één van de grootste Dordtenaren van de afgelopen 100 jaar. Zijn verhaal is te mooi om niet waar te zijn. Slagerszoon Gerrit de Vries kan door een wijziging in de warenwet van 1954 zijn gehaktballen niet meer verkopen. Door niet het recept te veranderen maar de vorm kan hij verder gaan met zijn succesvolle gehaktbal. Een duitse klant reikt hem de naam frikandel aan. In 1959 gaat de gehaaide Jan Bekkers er met de frikandel vandoor. Bekkers, die zijn naam had veranderd in Beckers om voor zijn broer in het telefoonboek te staan, verkoopt miljoenen frikandellen en maakt de frikandel tot Nederlands Culinair erfgoed.

Dordrecht zou trotser moeten zijn op deze inventieve man en hem moeten eren met een standbeeld voor zijn oude slagerij op de voorstraat 63.

Te weinig mensen kennen dit verhaal en het verdient zeker aandacht.
De frikandel is de meest gegeten snack en staat al jaren op één. Gemiddeld eten we 37 frikandellen per jaar per jaar en de frikandel is ook al jaren bezig met een opmars in Belgie en Duitsland. En dat allemaal door een inventieve Dordtenaar die de warenwet wilde omzeilen.
De man verdient een standbeeld
Een standbeeld van een slagerszoon wiens verdienste een frikandel is zal niet passen binnen het beleid van de gemeente. Dordtenaren zoals de broertjes de Wit, Cuyp en Scheffer krijgen een standbeeld, maar volksjongen Gerrit de Vries zal te gewoontjes zijn. Maar de meeste Dordtenaren zullen meer baat hebben bij de frikadel van de Vries dan de schilderijen van Scheffer. Een standbeeld van een frikadel op een sokkel lijkt me een ludieke publiekstrekker voor de stad.
Of zie ik dit verkeerd?

Artikel in de volkskrant (2004)
geneuzel over de schrijfwijze
de vries snacks

Mijn favoriete link: een leuke spreekbeurt suggestie
telegraaf negeert de uitvinding van de Vries
De reclame van Beckers