Dan komt ’t in een keer heel dichtbij….

Door
20 mei 2015
Reacties (2)

Het Pinksterweekend ligt voor ons, en dan blik ik even terug op het Paasweekend. Uiteraard geen automatisme, maar laatstgenoemde weekend liep net even anders dan gedacht…..

Zondagochtend vroeg, tig gemiste oproepen van mijn moeder. Op zich hoeft dit niks ergs te betekenen. Want moeders is altijd rond een uur of 5 op en heeft wel eens de neiging om kinderen herhaaldelijk te gaan bellen terwijl wij dan nog niet zo lang in ons bedje liggen… Vandaar met reden dat mijn telefoon op stil staat. Toch voor de zekerheid maar even terugbellen, vooral omdat ook mijn vader een boodschap heeft achtergelaten en voor hem is dat op dit tijdstip geen vanzelfsprekendheid, en zeker niet nu hij in het buitenland zit voor werk.

Wat blijkt, m’n broertje ligt in een ziekenhuis in Rotterdam. De politie stond ’s nachts rond een uur of 4 voor de deur van mijn moeder met dit nieuws. Hij is vannacht mishandeld met een steen en daarna direct knock-out gegaan naast het Energiehuis na een avondje stappen in Bibelot. Zijn toestand is spannend. Schedelbasisfractuur, hersenkneuzingen, hoofdwond, etc. Snel aankleden, nog wat telefoontjes tussendoor naar andere familieleden, en op naar R’dam. Op mijn weg daarheen (omdat ik zelf vlak bij het Energiehuis woon), kon ik het niet laten te gaan kijken waar het incident is gebeurd. De stenen met een plas bloed lagen er nog. Toch ook maar even checken of er camera’s hangen. Zegt uiteraard helemaal niks, maar geeft op zo’n moment op een rare manier hoop. En je gaat op een bijna dwangmatige manier kijken naar mensen en hier en daar wat rondvragen in je netwerk, want de ‘betrokkenen’ wonen waarschijnlijk binnen een straal van enkele honderden meters van je huis…

In het ziekenhuis aangekomen aan de ene kant blij dat m’n broertje bij ‘zinnen’ is, aan de andere kant geschrokken vanwege een grote bult/scheur op zijn hoofd, bloedsporen, blauw oog, enorm verband, slangetjes en vooral omdat hij op dit moment korte termijn geheugen heeft. Die dag zo’n beetje 20x hetzelfde proberen uit te leggen. “Nee, je kan niet naar een verjaardag toe”, “Nee, je bent niet in Dordrecht, maar in Rotterdam”, Nee, werken zit er waarschijnlijk niet in komende week”. Gelukkig konden we er ook om lachen…. Humor is je beste vriend op dit soort momenten, in ieder geval in onze familie is dat zo. De dagen erna veel ziekenhuisbezoekjes en allerlei gesprekken met vrienden, familie, politie (heeft in zover ik dit kan beoordelen goed werk geleverd in deze), ziekenhuispersoneel en lokale journalisten (die je niks kan vertellen vanwege het lopende politieonderzoek, maar ook kon ik betere dingen verzinnen om met mijn tijd te doen).

Ikzelf ben gelukkig een ras relativeerder wat mij helpt in dit soort situaties “het had allemaal nog veel slechter kunnen aflopen”, “er zijn ergere dingen in de wereld”, “iedereen maakt dit soort dingen mee in zijn of haar leven” en zelfs richting ‘dader(s)’ “wat zouden daar de achterliggende redenen voor zijn om tot zoiets in staat te zijn?”, “hoe kan er een positieve impact worden gemaakt in deze buurt, dat dit soort dingen niet meer gaan gebeuren – want straffen gaat dit waarschijnlijk niet oplossen”, etc. Aan de andere kant ontkom ik er ook niet aan dat emoties elkaar afwisselen, verdriet, boosheid, geluk, moeheid en onzekerheden passeren de revue. Dan komen nieuwsberichtjes zoals ‘Man in Dordt zwaargewond na steen op hoofd’ wel ineens binnen. Wat fijn dan je dan lieve vrienden hebt die aanhoren wat je ook maar te vertellen hebt.

Na de eerste dagen is het gelukkig snel de goeie kant opgegaan. Zijn functies leken allemaal (weer) te werken, hij was goed aanspreekbaar en mocht diezelfde week nog naar huis. Medicijnen voor de enorme hoofdpijn waren wel erg welkom. En vooral heel rustig aan doen en meer slapen dan normaal. Concentreren bleek lastig bijvoorbeeld bij het lezen van een boek of in gesprekken met meerdere mensen (of dit ligt aan onze drukke familie?!). Daarnaast stond zijn leven on hold. Eerste dagen slapen bij ouders (en dat is wennen als je je eigen stek hebt), geen school, niet werken, geen feestjes en vooral geen alcohol (en ja voor een jonge twintiger is dat gewoonweg niet leuk!). Een revalidatietraject in. Lange termijn effecten, daar kan pas veel later wat van gezegd worden. En veel geregel rond praktische en medische zaken, en de lopende politiezaak (inmiddels is hoofdverdachte en aantal andere betrokkenen aangehouden). Vorige week heeft hij weer een eerste stap gezet richting werk en studie en probeert uiteraard zijn leventje weer op te pakken.

De nasleep zal nog wel even duren, misschien is de emotionele impact nog groter. ‘Af en toe is ie toch wel heel, heel erg stil’. Als grote zus maak je je daar onbewust zorgen over en probeer je je kleine broertje wat meer dan normaal ‘lastig te vallen’ en ben ik superblij elke keer als ik hem weer zie of spreek. Vooral omdat dit niet de eerste keer is geweest dan mijn broertje ons op een of andere wijze heeft laten schrikken. We gaan in ieder geval uit van een ander Pinksterweekend dan het Paasweekend is geweest. Al zal ik Bibelot nog even laten voor wat het is, toch een raar gevoel om daar nu helemaal uit mijn dak te gaan. Dus gaan broer, ik en aanhang ergens anders genieten van bandjes.

@FairOnlyThirza
www.facebook.com\faironly

Leuk artikel? Deel het met anderen:
  • Keuringsdiensd van Wahrheit

    Zeer nare gebeurtenis Thirza, sterkte met het verdere herstel van je broer.’

    “Is het ‘milieu’ rondom het Energiehuis verziekt”, “is/ was dit een incident”…. “had Bibelot niet beter in de ‘gezellige’ veilige Bonifatiuskerk in de Wijnstraat moeten blijven, in plaats van naar het ‘subsiedieslurpende’ complex in de buitenwijk te verhuizen, ….
    ……zijn enkele vragen die ik mij als Dordtenaar bij dit verhaal stel…….of zijn dit retorische geitenwollensokken sentimenten……

  • Eline

    Thirza, wat een vreselijk verhaal. Heel veel sterkte, ook voor je broertje! Ik hoop dat hij er goed mee om leert gaan

Dit is mijn laatste blog…

Geplaatst op 15 juli door

Ik heb m’n zegje gedaan. In december 2011 voor het eerst, en daarna zo’n beetje trouw iedere week voor zo’n ruim 3,5 jaar. Duurzaamheid was mijn hoofdtopic. Van duurzame evenementen, testpanels, energie tot aan eerlijke handel. Daarnaast passeerden Dordtse activiteiten, een kritische noot richting de gemeente en af en toe een persoonlijk verhaal / mening de revue. Regelmatig bagger afgeleverd, af en toe een stukje waarvan ik dacht ‘best goed gedaan’.

Lees verder... Reacties (2)

Een grijs Drechtsteden

Geplaatst op 8 juli door

Nee, deze blog gaat niet over het weer vandaag. Maar over het feit dat Dordt sneller vergrijst en ontgroent vergeleken met andere steden. Een kant die je niet wilt opgaan als stad. Aan de ene kant zie je in vooral cultureel Dordt jongeren opstaan, zie bijvoorbeeld DOOR, Woorden Worden Zinnen, Brandwerk, Do in Dordt, Zomerklanken, Werkplaats Oost, etc. Helaas, een schril contrast met de wat killere zakenkant in de regio.

Lees verder... Reacties (7)