De onneembare Veste in Enschede

Door
15 oktober 2013
Reacties (1)

Het is maandagavond en het regent al dagen pijpenstelen, echt zo’n moment dat je zin krijgt om een paar honderd kilometer af te leggen voor een pot voetbal. Maar je hebt nu eenmaal plechtig aan jezelf beloofd dat je geen wedstrijd wil missen dus je gaat. Om eerlijk te zijn had ik geen verwachtingen. Dat had niks te maken met mijn vertrouwen in de Dordtse selectie, het was meer dat ik van tevoren geen enkele speler van Jong Twente wist te noemen.

Na een autorit van ruim tweeëneenhalf uur doemde in de verte de Grolsch Veste op. Het zag er uit als een spookachtig bolwerk; groot, donker en onbegaanbaar. We vroegen ons af of er wel een ingang was. Na een paar mislukte duw en trekpogingen werd een deur geopend door een vriendelijke medewerker van FC Twente die ons, in het doolhof van gangen en nog meer deuren, de weg wees. We prijsden ons hardop gelukkig met ons eigen,  misschien afzichtelijke, maar tevens overzichtelijke stadion. Dit is voor een voetballiefhebber toch ook geen pretje, het stadion was op een aantal medewerkers van FOX televisie en een handjevol supporters uitgestorven. Ha gezellig, heel Nederland kijkt natuurlijk vanavond vanaf de bank naar de wedstrijd. En wat zij zagen,  zagen wij ook maar dan zonder het kennelijk tenenkrommende commentaar van Sierd de Vos.
FC Dordrecht was terechtgekomen in een Twentse valkuil  waar ze maar niet uitkwamen. De ballen gingen alle kanten op behalve de goede en wanneer eindelijk de andere helft werd bereikt stond er alweer een Twente speler klaar om de aanval af te wenden.  Het gevecht tegen de bierkaai duurde slechts 19 minuten, toen opende  Youness Mokhtar namens Twente de score. Met een mooi stiftballetje dat wel. En het voordeel van een leeg stadion is dat je niemand hoort juichen, dat verzacht het leed enigszins. Tegen het eind van de eerste helft leefde Dordt af en toe op maar eigenlijk waren we al blij dat de schade met één doelpunt verschil beperkt bleef.
In de rust verdwaalde ik in de toilettenafdeling van het stadion waardoor ik prompt de 2-0 in de tweede helft had gemist. Gelukkig lieten de megaschermen in het stadion niks aan de verbeelding over, het was echt gebeurd.
We probeerden nog wat bemoedigende woorden vanaf de tribunes over te brengen naar de spelers. Dat ze niet moesten opgeven, dat ze echt wel kunnen scoren en dat scheidsrechter er niks van begreep. Het galmde door het stadion en na een paar minuten had het een enkele Twente supporters bereikt, ze moesten lachen. Zeker nadat de scheidsrechter na 94 minuten een einde maakte aan het geploeter op het grasveld.

Misschien hadden we beter een touwladder uit kunnen gooien, zodat onze spelers voortijdig konden ontsnappen uit deze narigheid. We waren niet boos, niet eens teleurgesteld, we waren lamgeslagen. Alsof onze arme Schapenkoppen langzaam naar de slachtbank werden geleid en wij alleen maar konden toekijken.

De Grolsch Veste, het leek een beetje op de setting van In de Ban van de Ring. Na een lange reis vol hindernissen heb je die ring nog niet te pakken. We hadden hem best kunnen gebruiken, na afloop wilde iedereen niets liever dan even onzichtbaar zijn.

Leuk artikel? Deel het met anderen:
  • chris

    leuk verhaal Elisa.

Over Almere City (marketing)

Geplaatst op 11 april door
almere city FC

Denkend aan Almere City, zie ik de tekst op de stoep voor de ingang van het uitvak: “Welkom in de Almeerse Hel”. Vergeleken met de vreselijke slogans die sommige gemeentes zich veroorloven (“Doe het in Dronten”, “Eenmaal, andermaal, Stadskanaal”) in ieder geval een kreet die de spijker op de kop slaat. Alhoewel, meestal is het […]

Lees verder... Reacties (1)