De Thuisblijver

Door
1 december 2015
Reacties (0)

Sommigen noemen hem namaaksupporter. Anderen zeggen meesmuilend teletekstsupporter, gloryhunter mooi-weer-supporter… Ikzelf prefereer bofkont. Hoe dan ook. Een Dordtse maandagavondwedstrijd tijdens het hoogtepunt van de Hollandse herfst tegen de nummer allerlaatst van het Nederlandse betaald voetbal levert een record aan thuisblijvers op.

Ik had er wat graag bij willen horen, die thuisblijvers. Zeker toen ik aan het eind van mijn werkdag, vanaf de bovenste verdieping van mijn comfortabele kantoor de slecht-weer-file op de A20 zich zag ontvouwen. Een slang van witte lampen die geteisterd door wind en regen van Gouda, via Rotterdam naar Dordrecht kruipt. De wetenschap dat ik daar ook nog in moest en dat ik eenmaal in Dordrecht ook nog eens vrijwillig uit de warme auto zou stappen om mezelf twee keer drie kwartier te laten kastijden door een ijzige zuidwestenwind deed me verlangen naar de tijden van echt gras. Tijden waarin er na langdurige regen tenminste nog afgelast werd. Tijden dat je ’s middags in spanning volgde hoe de scheidsrechter het veld ging keuren. Of (iets langer geleden) dat je keek of de DS-79-vlaggetjes wel of niet op de stadsbussen wapperden.

Maar nee. Wij hebben, zoals elke zichzelf respecterende moderne voetbalclub, waar niet met het geld over nog niet afbetaalde balken wordt gegooid, een keurig kunstgrasveld. Zo’n veld dat het altijd doet. Dat er bij alle typen weer bij ligt als een biljartlaken. Er zat dus niets anders op dan om getooid met twee sjaals en ingepakt met een dubbel paar sokken vanuit het Rotterdamse naar Dordt af te reizen. In de auto was het nog even genieten van de Apple-music playlist “R&B voor wie niet van R&B houdt”, maar ook aan al dit goede kwam een einde. Kwart voor acht was ik toch echt in Dordt en moest ik toch echt wel de auto uit en het stadion in.

Met deze weersomstandigheden “het stadion in” klinkt gemakkelijker dan het is. De plas water bij de ingang van Noord (en daarmee ook de benodigde sprongkracht om binnen te komen) lijkt dit seizoen wel iedere wedstrijd een voetlengte groter te worden. Om, eenmaal binnen, met droge voeten een broodje frikandel bij de catering te halen was onmogelijk. En als toppunt bleek op de tribune ook nog eens dat een zuidwestenwind in combinatie met regen betekent dat er geen droge stoeltjes zijn. Uitrusten om bij te komen van een dag harde arbeid zou er dus ook wel weer niet van komen vandaag. Alle ingrediënten voor een frustrerend avondje ellende die mij als niet-thuisblijver weer moest overkomen waren dus aanwezig!

Helaas. Dat is niet gelukt. Ik heb me uitstekend vermaakt! De in fris groen-wit getooide mannen gingen lekker in de aanval. Hoe de rood-rode Almerianen ook hun best deden om compact te verdedigen, linies kort te houden en geconcentreerd te voetballen. De groen-witte helden kwamen keer op keer lekker combinerend, afjagend en doordekkend in de buurt van het doel van de Almeerders. De 1-0 bij rust was verdiend. Na de 2-0 werd het toch nog spannend toen de Almerenaren per ongeluk een doelpunt maakten. Maar uiteindelijk werd de weerstand van de Almerenezen gebroken door de 3-1 van Roorda. Na maanden weer eens een thuis-overwinning! Leuk!

Het weer mag dan wel slecht zijn geweest. De strijdlust was hartverwarmend, het wedstrijdverloop was opwindend en de smaak van de overwinning was zoet. Dit keer heeft de thuisblijver eens geen gelijk gekregen. De thuisblijver heeft een heerlijk voetbalavondje gemist. De volgende wedstrijd is 11 december dan is het vast nog veel slechter weer. Doe eens gek. Wordt dan ook een niet-thuisblijver!

 

Leuk artikel? Deel het met anderen: