Een brief aan Willie

Door
16 oktober 2014
Reacties (0)

Lieve Willie,

Ik zat met mijn dronken kop in een leuk etablissement een bord ranzige spaghetti naar binnen te harken op een druilerige vrijdagavond. Dat is steevast mijn antwoord op de nog steeds veelgestelde vraag: “en waar was jij toen je hoorde dat Willie Batenburg was overleden?”

Je bent inmiddels alweer bijna 15 jaar dood maar je bent nog niet vergeten hoor Willie. Sterker nog, je wordt gemist hier, en niet alleen door mij. Je naam gaat nog door de straten, en het blijft niet binnen de stadsmuren. Het land heeft je zo nu en dan nodig maar je bent er niet meer, nog steeds de harde realiteit.

Maar waar ben je nu eigenlijk Willie, nu we je nodig hebben? We hebben nog een half jaar om iets te bedenken voor de koning, die komt namelijk op bezoek in Dordt. Dat had jij geweldig gevonden, dat weet ik zeker. Hij heet trouwens ook Willie! En hij wil dat we laten zien waar we trots op zijn, maar we weten het nog niet. Waar zijn we eigelijk trots op? Weet jij het? Volgens mij zijn Dordtenaren niet trots. Je moet niet met ons of ons stadje fucken, dat niet, maar trots? Ik weet het niet.

Als het inmiddels alweer een hele poos geleden zou zijn wanneer de koning langs zou komen zou ik het wel weten, waar we trots op zouden zijn. Ik zou wel weten wie we voor de koning zouden moeten zetten. Ik zou wel weten wie alles zou geven om die papzak en zijn gezin te plezieren. Dat ben jij Willie, maar waar ben je nou? Ja, ik weet wel waar je bent, je ligt opgevreten door de maden ergens weg te rotten, maar ik doe net alsof er een hemel bestaat, waar jij nu de boel opfleurt met je aanwezigheid.

Op aarde ben je in ieder geval niet meer, en daar wil ik nog wel eens een traan bij laten, ik wil dat je dat weet. Er staat een foto van je op mijn nachtkastje. Als ik verdrietig ben kijk ik naar je, en dan kijk jij terug, met die geile smoel van je. Willie, ik weet niet of je dit weet maar ik voel dat er een bepaalde klik is tussen ons. Die foto op mijn nachtkastje, das iedere ochtend en avond weer voer voor een goeie sessie vijf tegen één daar beneden als je snapt wat ik bedoel. Godverdomme Willie, wat zie je er daar goed uit, ik weet niet waar die foto genomen is, maar als ik daar bij was geweest dan had ik geen spaan van je heel gelaten vriend, dat kan ik je verzekeren.

Was je nog maar hier, ik wil je aanraken. Ik wil je lederhosen over je kop heen trekken en je met je bek in de wasbak stompen. En dan weet je het wel. Dat wordt twee maanden op je banjo zitten jongen, twee maanden zul je er aan herinnerd worden hoe erg ik je gemist heb. Want zo is het Willie, ik mis je jongen, ik hoop dat je je rust gevonden hebt daarboven, want dat heb je sowieso dubbel en dwars verdiend. Voor nu welterusten Willie, ik moet gaan slapen nu, maar niet voordat ik nog één keer naar dat mooie kiekje van je heb gekeken.

Leuk artikel? Deel het met anderen: