Een traan

Door
22 februari 2013
Reacties (6)

 Het werd me even teveel en ik liep naar buiten. Mijn maatje wist het en liep achter mij aan. Tranen rolden over mijn wangen…

 

Het was een ochtenddienst. De dag,  maand of precieze datum weet ik niet meer. Dat doet er op zich ook niet toe. Ik weet nog dat ik met mijn maatje dienst had. We waren net klaar met de briefing en wilden nog een boterhammetje eten voordat we naar buiten gingen. We kregen van de collega’s van de meldkamer hier geen tijd voor. ” Wilt u gaan naar…”  klonk er door de portofoon. “Prio 1 voor een reanimatie naar…” een adres in Dordrecht.

Onderweg met toeters en bellen checkten we vlug elkaars gedachten en probeerden we ons de situatie die we straks zouden aantreffen voor te stellen. Voor dat we het wisten waren we er al.

De deur stond wagenwijd open en in de woonkamer lag het slachtoffer. Het zag er eerlijk gezegd niet goed uit. De vrouw in huis was in alle emotionele staten. Ze wist met de hele situatie geen raad en vliegt schreeuwend van links naar rechts. Ze probeert op allerlei manieren kalm te blijven maar het mislukt telkens. Voor haar roepen we er een tweede auto bij zodat wij ons kunnen concentreren op het reanimeren. Ondanks dat het er slecht uitziet beginnen we met handelen. Een nuchtere maag is dan niet alles. Mijn maatje en ik kijken elkaar tijdens het reanimeren aan en wisten het. Deze man was al langere tijd overleden en we konden niets meer voor hem doen. Inmiddels stonden het ambulancepersoneel naast ons. Ook zij sloten de apparatuur aan en zagen hetzelfde. Dan komt het moment waarop je even niet hoeft te handelen.

Hoe lang ze er al stond weet ik niet, maar dit was het moment dat ik haar voor het eerst zag. Een meisje in haar pyjama, net zou oud als mijn dochter stond op de trap te kijken naar ons. Ze wilde papa goedemorgen zeggen want ze was net wakker. Ik hoorde haar moeder proberen uit te leggen wat er gaande was. De sfeer in huis, de moeder met haar dochter, de foto’s in de kamer van een gezin en een slachtoffer net zou oud als ik, het raakte me. Het werd me even teveel en ik liep naar buiten. Mijn maatje wist het en liep met me mee. Tranen rolden over mijn wangen en ik was even kapot. Ik zag mijn eigen dochter voor me en hoe die afscheid zou nemen van mij. Mijn maatje ving me op. Ik zag in zijn ogen dat ook bij hem de waterlanders opkwamen. Hij en ik wisten wel waarom. Samen hebben we daar op straat staan huilen. We zijn opgevangen door de chefs die ook ter plaatse kwamen.  Al pratend zijn we teruggereden naar het bureau.

Uiteraard hebben we deze melding met een bakje koffie nagesproken. Ook toen waren er tranen. ” Bij de politie drinken ze de hele dag koffie”

We dronken inderdaad koffie, letterlijk een bakkie troost.

Nadat we weer een beetje fit waren en ook een boterhammetje op hadden waren daar de collega’s van de meldkamer weer; ” Wilt u gaan naar…”

En daar gingen we weer!

 

Leuk artikel? Deel het met anderen:
  • Martin

    …even stil van…

    Mooi geschreven!

  • Jaaph

    Soms zijn het ook net gewone mensen, die agenten.

  • http://www.facebook.com/kiki.rotterdam.5 Kiki Rotterdam

    kippevel …

  • GaviMensch

    Als verpleegkundige herken ik dit goed, de flinterdunne grens tussen ouder en professional. Ik ga er van uit dat tranen mogen en meer troost bieden dan afstandelijkheid, ook al is het voor een moment

  • Angela

    Heel mooi geschreven Dirk Jan
    Heb het met een brok in me keel gelezen
    Tranen over me wangen
    Bedankt

  • Maria

    Mooi geschreven dat was op 16-10-2010 weet het nog als de dag van gisteren wat er dan door je heen gaat onbeschrijfelijk dat je hoort dat de man van je nicht dood op de bank ligt kan je gewoon niet geloven is gewoon niet te beseffen wat je dan moet verwerken is zo onmenselijk en dan die mensen die hun werk moeten doen en dat dit aan treffen van me nicht die helemaal de weg kwijt is me kleine nichtje die van de trap afkomt die niet weet wat er gaande is en dan ook nog de zelfde leeftijd nog petje af ook voor de hulpverlening gaat niet in je koude kleren zitten

Twittercop populair bij scholieren

Geplaatst op 16 oktober door

De Dordtse twittercop Dirk-Jan Grootenboer, inmiddels een bekende Dordtenaar, is populair bij scholieren. Eind oktober verschijnt het boek “Twittercop in Dordrecht, #durftedelen” dat hij samen met schrijfster Caty Groen maakte. Samen gaven ze een gastles aan het Insula College over het schrijverschap.Op het moment dat de schoolbel ging voor de volgende les ontstond er file bij […]

Lees verder... Reacties (0)