Gewoontes

Door
12 mei 2016
Reacties (0)

Ik eet altijd pizza wanneer ik schrijf. Het obstipeert me net genoeg om het laxerende effect van de overdosis koffie te compenseren. M’n stoelgang heeft overigens sowieso een bijzondere relatie met mijn creativiteit. Ik moet altijd poepen bij een goed idee. Dit vind ik altijd wel een handig keurmerk. Ik weet niet of andere schrijvers dat ook hebben. Het zou goed kunnen denk ik, misschien is een writer’s block gewoon een hip woord voor niet kunnen schijten.

Ik heb overigens een haat/liefde verhouding met mijn routines. Ergens ben ik een gewoontemens maar toch haat ik het om heel lang hetzelfde te doen. Zo wil ik altijd mijn frietje speciaal met curry, maar kan ik er niet tegen te lang op dezelfde plek te wonen of dezelfde vrouw te neuken. Ik denk dat toegeven aan deze neiging tot nieuwe impulsen de beste remedie is tegen depressie. De angst van mensen om vaste patronen te doorbreken is volgens mij oorzaak nummer één van neerslachtigheid. Het leven is bedoeld om geleefd te worden, passiviteit is dodend. Zoek actief naar dingen waar je hart sneller van gaat kloppen, hou dat vast, en doe dat vaker. Zoek nieuwe manieren om het te doen en blijf ontdekken. Nieuwsgierigheid is volgens mij de kern van ons bestaan, het maakt ons als mensen uniek. Begrijp me niet verkeerd, ik schrijf dit niet om je fucking mentalcoach uit te hangen, ik heb alleen het idee dat teveel mensen onnodig verdwaald zijn anno 2016. De overdosis impulsen, sociale druk en maatschappelijke verharding zorgen er voor dat mensen hun authentieke zelf te vaak proberen weg te drukken om maar aan een bepaald beeld of norm te voldoen. Naar mijn mening is het veel krachtiger om je bewust te zijn van de norm maar te zeggen, fuck dat, ik doe het toch op mijn manier. Leef een beetje people, en vergeet niet te schijnen, je weet nooit wiens lichtpunt je bent.

Heist schrijft elke donderdag een column op iDordt. Volg hem via Facebook en Instagram.

Leuk artikel? Deel het met anderen: