Het lastigste is loslaten

Door
27 november 2012
Reacties (0)

het spoorZo staat er zomaar een vrouw op het Centraal Station in Dordrecht. Het was de Spoorwegpolitie opgevallen dat ze een beetje verward was. Zoals vaker worden wij als Dordtse politie erbij gevraagd en dragen de collega’s van Spoorwegpolitie dit over aan ons.

Wij gaan in gesprek met haar en ze zegt dat ze onderweg is naar een adres van een vriendin in Dordrecht. Op de vraag waar ze vandaan komt, kan of wil ze geen antwoord geven en ze probeert een valse naam op te geven. Je ziet aan haar gezicht dat waar ze vandaan komt een pijnlijk onderwerp is. We besluiten haar niet aan haar lot over te laten en rijden naar het adres van de vriendin. Met haar verleden van weglopen en pogingen zelfmoord in ons achterhoofd.

In de tussentijd hebben we gelegenheid om te vragen waar ze vandaan komt en waarom ze daar weggegaan is. Ze geeft aan dat ze op het adres waar ze verblijft misbruikt werd en dat ze dat niet langer meer volhield. Verder wil ze er eigenlijk niet over vertellen en je ziet dat ze ons bij lange na niet vertrouwd. We hopen dat we bij haar vriendin wel het vertrouwen vind en dat ze dan meer wil vertellen. Helaas was haar vriendin ook niet bij machte om er voor haar te zijn.

We besluiten contact te leggen met het adres waar ze vandaan komt. Daar blijkt ze ook als vermist te zijn gesignaleerd. We besluiten haar terug te brengen naar het adres om zelf ook te kunnen kijken hoe en wat op dat adres. Onderweg vertelt ze dingen die een 20-jarige vrouw bij lange na niet zou moeten meemaken. Geen enkele vrouw of man trouwens.

Aangezien het adres in een andere regio ligt besluiten we eerst met collega’s in overleg te gaan. Uiteindelijk brengen we haar bij collega’s die gespecialiseerd zijn in zeden van die regio. En dan komt het lastigste en dat is: loslaten

Je ziet dat zij moeite heeft om ons los te laten. In een paar uur heeft ze ons vertrouwd en dingen verteld die ze nog niet eerder had verteld tegen de politie. Als persoon in het uniform is dit ook niet gemakkelijk. Wij zijn in ieder geval opgelucht dat ze nu in goede handen is van collega’s. Of hetgeen ze vertelde waar was, is niet aan mij. Dat moet later blijken bij die collega’s aan wie we haar hebben overgedragen. Ze zei bij het afscheid; ” fijn dat jullie mij serieus nemen en naar mij hebben geluisterd”.

En volgens mij is dat onze taak in dit geval.

@PZHZGrootenboer

 

Leuk artikel? Deel het met anderen:

Dikke doei

Geplaatst op 1 maart door
idordt comateus

iDordt is Comateus. Al een tijdje eigenlijk. Sinds juni 2016 posten we niks meer. De energie om zinloze stukjes te tikken over Dordrecht was een beetje op. Misschien komt het nog eens en beleeft iDordt een doorstart. Voorlopig even niet.iDordt was een initiatief van Marco van Schaardenburgh. Meer info vind je op 10Duizend.nl. Vragen, ideeën […]

Lees verder... Reacties (0)