Het leed van Eindhoven

Door
22 februari 2014
Reacties (0)

De Henk Bloemers Tribune, het gastenverblijf van het Jan Louers Stadion, was gisteravond het best gevulde vak. De Dordtse aanhang was er klaar voor, na een rit door donker Brabant en een hartelijke ontvangst met zorgvuldige fouillering, waarbij die ene rookbom net even over het hoofd werd gezien. Ik begrijp het wel, je kunt de ellende beter voor zijn, maar wennen doet het niet. We waren in de lichtstad. Op het helverlichte veld zagen we de laatste voorbereidingen van onze mannen en van de tegenpartij. We moesten wat smalend lachen om het clublied van de Eindhovenaren. Ze konden wel zingen dat ze kampioen gingen worden, maar bluffen is ook een kunst. Scheidsrechter van Boekel, die ons na een wedstrijd vaag fluiten in november wel mooi in de allerlaatste minuut een strafschop toekende, gaf het startsein. En toen was het ineens 1-0 in de zevende minuut. Eindhoven profiteerde van een regiefoutje in de verdediging, waardoor Laguireh onze Warner kon aftroeven. Het uitvak raakte er niet van in paniek. Een herhaling van het spektakel bij Emmen zat er niet meer in, maar FC Dordrecht had voor hetere vuren gestaan, de ploeg zou wel snel op stoom komen.

Het duurde en duurde, terwijl wij in plaats van een kampioensploeg een hard werkend, maar in slordige passes uitblinkend Dordrecht zagen en elf Eindhovenaren die al gingen liggen als op een halve meter afstand een Dordts been in beeld kwam. Het leek alsof Dordt wel wilde, maar dat om een of andere reden het zelfvertrouwen ontbrak. Vreemd. Zo’n morele opdoffer was het gelijkspel tegen Jong Ajax toch niet? Maar goed, een Dordtenaar zal altijd blijven zingen voor zijn club en dus deden wij er een schepje bovenop. Trainer Harry wisselde Van Loen voor Mayele en dat leek succes te hebben. In de vierenveertigste minuut schoot hij loepzuiver in. Dordrecht was terug in het spel, na de rust zou de pot echt beginnen. Ondertussen doodden we de tijd met een beetje dagdromen. Er kwamen beelden van een huldiging voorbij op het Stadhuisplein, iemand voorspelde een herhaling van de 4-3 uit november.

FC Dordrecht leek na de rust sterk te beginnen, maar al snel was het weer hetzelfde patroon van slordig en onzeker spel. Aan de inzet lag het niet, er werd keihard gewerkt, en Ilias Haddad sprong eruit door sterke acties in de verdediging, maar er was iets dat niet klopte. Hier was een elftal aan het werk dat te veel aan zichzelf twijfelde omdat het niet echt greep kon krijgen op Eindhoven en misschien ook wel door opvallend veel missers van Van Boekel. Warner Hahn, altijd goed voor een paar fraaie reddingen, ook nu weer, raakte in de tweeënvijftigste minuut heel even het overzicht kwijt, waarvan N’Toko profiteerde: 2-1. Met dit spel, begonnen we te vrezen, zouden we blij moeten zijn met één punt. Heel even gloorde er hoop toen Dordrecht in de vierentachtigste minuut langszij kwam, maar vrijwel onmiddellijk kwam Eindhoven terug met opnieuw een treffer van N’Toko. Dordrecht bleef tot de laatste seconde vergeefs knokken. We moesten met lege handen terug naar de Tempel der Beschaving, maar we staan nog steeds bovenaan. Met dezelfde inzet en iets meer nauwkeurigheid en zelfvertrouwen wordt in de komende thuiswedstrijd het leed van Eindhoven wel weer uitgewist.

Foto: Martin Berkhout

Leuk artikel? Deel het met anderen: