Het verhaal van 10 Dordtse helden

Door
19 oktober 2013
Reacties (0)

FC Dordrecht – FC Emmen, gek genoeg geen poster waar je de massa mee op gang krijgt. Terwijl het echt een Titanenstrijd betrof, Emmen was slechts drie punten van ons verwijderd  en kon zomaar de nummer één positie van ons afnemen. Dat FC Dordrecht al twaalf weken fier bovenaan stond en al meerdere keren de tegenstanders huilend naar huis had gestuurd was niet van belang. Complimenten krijg je op dit eiland pas wanneer je echt wonderen verricht.

Die wonderen bleven aanvankelijk uit, al verwonderde ik me wel over scheidsrechter Janssen die na zeven minuten een rode kaart en een penalty uitdeelde. De rode kaart was voor ons en de penalty ging naar Emmen, beetje jammer. Vooral ook omdat Josimar Lima daardoor na maanden blessureleed zijn rentree zag verschrompelen tot slechts zeven minuten speeltijd. Dat Warner Hahn de strafschop net met zijn vingertoppen raakte was zeker knap maar desalniettemin raakte de bal het net.
Sta je daar op de Krommedijk, met een man minder, een doelpunt tegen en nog ruim 80 minuten op de klok. Wat een slecht verhaal ging dit worden.

Maar mensen, jullie weten toch dat het over FC Dordrecht gaat? Natuurlijk is dat geen garantie voor succes in het verdere leven maar wel een houvast. Een levenswijsheid die meerdere keren op de Krommedijk tentoon is gespreid; je verliest pas wanneer je het opgeeft.

En de tien overgebleven Schapenkoppen gaven niet op. Ze lieten de eerste vijftien minuten een beetje met zich sollen maar dat was alleen maar om daarna de tanden te laten zien. Paul Gladon was de eerste die de doelman op zijn knieën kreeg en bracht Dordt op gelijke hoogte. Gerechtigheid, twitterde ik fanatiek. Dat was het, niks op af te dingen.  Met tien tegen elf bleef het een wedstrijd waar Dordt de klappen uitdeelde. De 2-1 van Meulens kwam voor ons dan ook niet uit de lucht vallen. Het was loon naar werken al kon je je afvragen of ze dat met zijn tienen nog een helft gingen volhouden.

In de tweede helft waren we daarom iets meer  gespannen op de tribunes, met zo’n kleine marge ligt teleurstelling op de loer. De kleine marge werd uiteraard wel gecompenseerd met een onmetelijk vertrouwen in de tien spelers. Deze gasten lieten zich echt niet het kaas van het brood eten, ondanks dat er door Emmen werd geaasd op een gelijkmaker. Giovanni Korte, de razendsnelle aanvaller draafde zich de benen uit het lijf en leek de eindstreep niet te gaan halen. Hinkend en stotend, zo goed en kwaad als het kon, rende hij keer op keer als een malloot het Drentse doelgebied in. Potverdikke, zelfs met maar één welwillend been scoorde hij de 3-1. Ik dacht aan de mensen die opgaven tijdens de vierdaagse omdat ze een pijnlijke blaar hadden. Van Giovanni Korte restte slechts nog het tandvlees en dat was nog genoeg om door te knokken. En hij bleef doorgaan, toen Yoëll van Nieff de 4-1 net niet binnen tikte gaf hij net het laatste zetje. Kleine moeite, groot plezier.

Wat een magische avond, FC Emmen was zeker niet de mindere ploeg maar werd gepasseerd op de mentaliteit van de tien overgebleven voetballers van FC Dordrecht. De 4-2 in de laatste minuut van de blessuretijd was ze daarom van harte gegund, ze hadden echt hun best gedaan.
Maar tien getergde Schapenkoppen zijn nou eenmaal onverslaanbaar, hoe je op het veld ook wendt of keert. En dat is zeker een compliment waard.

Leuk artikel? Deel het met anderen:

Dikke doei

Geplaatst op 1 maart door
idordt comateus

iDordt is Comateus. Al een tijdje eigenlijk. Sinds juni 2016 posten we niks meer. De energie om zinloze stukjes te tikken over Dordrecht was een beetje op. Misschien komt het nog eens en beleeft iDordt een doorstart. Voorlopig even niet.iDordt was een initiatief van Marco van Schaardenburgh. Meer info vind je op 10Duizend.nl. Vragen, ideeën […]

Lees verder... Reacties (0)