“Hoor niet veel over Dordrecht ’90”

Door
12 maart 2016
Reacties (0)

Twee weken geleden vroeg een collega aan mij: “Hoe gaat ’t nou bij jullie? Hoor niet meer zo veel over Dordrecht 90.” Waarvan akte. Vorig seizoen kon ik elke maandagochtend uit de doeken doen waarom het er nét niet in zat, hoe de gelijkmaker in de laatste minuut onterecht viel, hoe dolblij we waren met elk behaald punt, dat we nooit bereid waren om op te geven. De typische supportersdingen die het supporteren zo leuk maken. Dit seizoen moet ik weer mokkend bij de koffiezetter duidelijk maken dat we al een bijzonder ruime tijd als FC Dordrecht door het leven gaan. En dat het supportersleven niet altijd over rozen gaat.

De hoeken waar de klappen vallen, we kennen ze ondertussen allemaal. Of die nou thuis of op vreemde velden zijn, ze zijn bekend. Of ze gepaard gaan met vreemde arbitrale dwalingen of compleet terecht zijn en ingegeven door dwaze hersenspinsels of beslissingen, we hebben ze gezien. Elke keer dat er een tik werd uitgedeeld stonden we te kijken vol ongeloof en verbazing. Meestal direct daarna opgevolgd door een lied om onze strijders een hart onder de riem te steken. Een Dordtenaar laat zijn club niet vallen, nooit. Ook al verliest de club in de allerlaatste minuut met een man minder op het veld door een dubieuze rode kaart, een echte Dordtenaar wacht de spelers op en geeft hen een applaus en laat ze daarmee weten dat wij de club niet in de steek zullen laten. En om die reden zaten we gewoon weer in de bus naar Den Bosch, op naar een nieuwe kans om te laten zien hoe goed we kunnen zijn.

Sauna

De bus was omgetoverd tot een sauna, de verwarming stond op tien en er moest gevochten worden tegen de slaap die op de loer lag met deze bejaardenhuistemperaturen. De warmte deed me denken aan 18 mei 2014, de dag dat we de huidige koploper van de Jupiler League achter ons lieten en promoveerden. Mijn gedachten pendelden tussen het vorige seizoen en ons huidige. Met name over de grote verschillen die er zijn, op en naast het veld. Het moge duidelijk zijn dat deze verschillen niet onverwacht zijn, maar wel de mate waarin. Daar waar we voorheen vaak ruwe diamanten wisten op te pikken via ondoordringbare wegen op de transfermarkt, die als groep een eenheid konden vormen, schijnt dat dit jaar toch niet te lukken. De redenen waarom, ach, dat is voer voor een ieder die de waarheid denkt te kennen. Met deze gedachten viel ik zowat in slaap, maar de lichten van het stadion maakten duidelijk dat we uit de hitte konden ontsnappen.

Berusting

Sauna’s zijn raar. Als je uit de hitte komt, moet je direct hard afkoelen om op te frissen. Het resultaat is dat je meestal daarna compleet kapot bent en een tijdje moet bijkomen. Blijkbaar zaten onze spelers ook in zo’n bus want eenmaal op het veld gekomen, moesten ze na zeven minuten al toezien hoe vier Bosschenaren op de Dordtse doellijn konden uitkiezen wie de 1-0 moest maken. Juist vanaf dat moment vielen voor mij een aantal dingen op hun plek. Berusting in het feit dat dit seizoen als een nachtkaars uit is gegaan, dat een ploeg bestaat uit meer dan de som van de kwaliteiten van de individuen, dat wij als supporters ook reden genoeg kunnen hebben om ontevreden te zijn. Dat zelfs de meest optimistische persoon die ik ken op de tribune de zelfbeheersing niet meer in toom kan houden zodra een grens bereikt is en explodeert.

Niets menselijks is ons vreemd, gelukkig maar. Daar waar in zulke gevallen de gemiddelde supporter zijn of haar middelvinger opsteekt en wegloopt, ontstaken wij op deze vrijdagavond opnieuw in gezang om “onze jongens” te steunen. Een Dordtenaar zal altijd blijven zingen, altijd. Supporters van de club uit de Brabantse hoofdstad overigens niet. Nooit misschien zelfs. Niet gehoord. Nul zingen. Niks. Zelfs niet bij de 2-0 in de derde minuut blessuretijd. Wij daarentegen bleven zingen. Toen de spelers teleurgesteld met z’n allen naar ons vak toeliepen, onderweg naar de oververhitte bus, op de snelweg naar onze eigen Dordtse republiek. Maandag staat de volgende tegenstander alweer op ons te wachten. De laatste wedstrijd van het seizoen nadert snel, maar ons seizoen is al zo goed als voorbij. En volgend jaar? En volgend jaar…..

Leuk artikel? Deel het met anderen:

Over Almere City (marketing)

Geplaatst op 11 april door
almere city FC

Denkend aan Almere City, zie ik de tekst op de stoep voor de ingang van het uitvak: “Welkom in de Almeerse Hel”. Vergeleken met de vreselijke slogans die sommige gemeentes zich veroorloven (“Doe het in Dronten”, “Eenmaal, andermaal, Stadskanaal”) in ieder geval een kreet die de spijker op de kop slaat. Alhoewel, meestal is het […]

Lees verder... Reacties (1)