Houdt het dan nooit op?

Door
2 november 2013
Reacties (1)

Sta je 14 weken bovenaan en dan tref je een gehavende tegenstander die vorige week met 7-1 klop kreeg van Sparta. Dan kan je denken, makkie die wedstrijd is in the pocket. Je kan ook denken, dan zullen zich ze tegen FC Dordrecht wel willen laten gelden. Je kon er ouderwets geen pijl op trekken. Alleen belchinezen kunnen wedstrijden voorspellen, voor de overige bevolking is het elke week maar afwachten.

Een minuut voor de aftrap kwam ik de tribune oprennen, hijgend en puffend nam ik de telefoon ter hand om te twitteren dat de wedstrijd was begonnen. Ik had het regeltje nog niet verzonden of ik zag een stapel voetballers zich druk maken bij het doel van keeper Hahn. FC Den Bosch had na ongeveer 15 seconden spelen al bijna de 0-1 op de slof. Of het een engel of de koelbloedige keeper was, dat hou ik in het midden maar we kwamen met de schrik vrij. Dit is helemaal geen verzwakte tegenstander, dit is een team die na weken honger lijden in een snoepwinkel zijn terechtgekomen. Wat volgde waren 44 minuten spanning en sensatie, beide teams gingen op jacht naar een goal maar troffen de paal, lat en enkele ledematen. Op de tribune was de stemming nog opperbest, die goal kwam echt nog wel. Er werd niet bij verteld in welk doel. Het was Rihairo Meulens die vlak voor rust de verlossende treffer scoorde en alle onzekerheid wegnam. We staan toch zeker niet voor niks bovenaan?

In de tweede helft was iedereen al een stuk relaxter, zeker nadat we al na twee minuten de 2-0 zagen binnenvliegen. Adnan Alisic, de man van de mysterieuze effectballen liet de keeper kansloos grabbelen. We waren nog niet eens klaar met juichen of Giovanni Korte kwam er aan. Net voor de achterlijn schoot hij de bal zo strak in de hoek dat de doelman het amper meekreeg. Wij wel, konden we weer omhoog met de armen, 3-0. Als dit zo doorging dan werd het bijna zielig voor de tegenstander. Den Bosch bleef echt strijden voor een doelpunt maar miste een type als Andreas Luckermans, een jongen die recht voor het doel nonchalant de 4-0 scoort. Het leek alsof hij het zelf ook niet kon geloven en eigenlijk veerde ik ook pas op toen ik de rest zag juichen. Gebeurde dit echt?

Overwinningsroes, een fase waarin alles vertraagd lijkt af te spelen in je hoofd. Zo kan ik me tot in de details herinneren hoe Everon Pisas een voorzet gaf die Giovanni Korte feilloos intikte. Ik zag het angstzweet van de keeper in slow motion van zijn voorhoofd druppelen toen hij de bal uit het net viste. De teller stond op 5-0 en de klok stond op niks. De tijdsaanduiding was namelijk uitgevallen en dus moesten we regelmatig op onze telefoons kijken hoe lang dit nog ging duren. Dat zijn ook de leukste feestjes, wanneer de tijd er niet toe doet.
Het waren uiteindelijk nog 15 minuten die we letterlijk en figuurlijk uitzongen. In de verte dansten de cijfers van het scorebord mee.

Niemand kan ons vertellen waar dit eindigt en het kan ons eigenlijk ook niet zoveel schelen. Het feest is nu!

Leuk artikel? Deel het met anderen:
  • chris verdaasdonk

    leuk verslag elisa

Over Almere City (marketing)

Geplaatst op 11 april door
almere city FC

Denkend aan Almere City, zie ik de tekst op de stoep voor de ingang van het uitvak: “Welkom in de Almeerse Hel”. Vergeleken met de vreselijke slogans die sommige gemeentes zich veroorloven (“Doe het in Dronten”, “Eenmaal, andermaal, Stadskanaal”) in ieder geval een kreet die de spijker op de kop slaat. Alhoewel, meestal is het […]

Lees verder... Reacties (1)