Kabbelend water

Door
28 maart 2013
Reacties (0)

Op veler verzoek, mijn artistieke kant. Een groots gedicht genaamd kabbelend water, volgens de echte kenners nu al een Dordtse klassieker.

 

Zachtjes kabbelde het water tegen zijn kloten

Vreugde des levens hier wellicht ontsproten

Hiep hiep hoera riep den vunzige vats

Wie zowaar roept krijgt zowaar een bats

Klimmende kinders ze vallen zo vaak

Rottende appels ze hebben geen smaak

Ie wie waai is meestal eerlijk weg

Ploffende kippen zijn van de leg

Wee je gebeente met al dat gefoeter

Het watervoertuig is voorzien van een toeter

Vogels fladderen, hen treft geen blaam

Kuikentjes spatten uiteen op het raam

Wie o wie schuifelt, daar op het erf

Wie o wie zaait daar dood en verderf

Samen is sterk, alleen is alleen

Abject en infaam, apocrief en obsceen

Frugale figuren, galsterig doch erudiet

Nakende beelden is wat men graag ziet

Gegroet zijt allen, tot sprekens later

Tegen de ballen, kabbelde het water

 

Leuk artikel? Deel het met anderen: