Kleine meid

Door
29 september 2015
Reacties (1)

Ochtenddiensten zijn voor sommige collega’s best pittig. Voor mij, als vader van jonge kinderen, zijn de ochtenddiensten minder zwaar.

We zijn net begonnen op een doordeweekse ochtenddienst. “Wilt u gaan naar…” klinkt de stem van de meldkamercentralist. “Aldaar zou een meisje haar ouders kwijt zijn, ze staat op de kruising van weg A en B.” We rijden meteen naar de kruising en zien een groepje moeders bij een klein kind staan. Ik schat dat het meisje ongeveer drie a vier jaar oud is. Ze loopt op roze slippertjes en draagt de trui van een volwassene. Ze ziet er kerngezond uit. Daarnaast staat een bruine labrador mij speels aan te kijken.

Het meisje heeft blond haar en lichtblauwe ogen. Ze is niet overstuur en lacht vriendelijk naar me. De meeste kinderen van deze leeftijd zijn vaak stil en erg onder de indruk van mijn donkerbruine ogen in combinatie met mijn uniform. Dit meisje kijkt me vrolijk aan en glimlacht een beetje.

Volgens de vrouwen liep dit meisje midden op straat met de bruine hond. Er waren geen ouders in de omgeving en ze kenden het meisje niet dus belden ze de politie. Ook reageerde ze niet op de vraag waar haar huis was.

Via de portofoon geven we door aan de meldkamer dat we geen idee hebben waar ze zou kunnen wonen en of hij meerdere eenheden zou kunnen sturen. Twee motorrijders cirkelen binnen enkele minuten door de wijk. Op zoek naar een openstaande deur of een verontruste ouder. Dat politiewerk teamwork is blijkt maar weer. Van alle kanten komen collega’s meedenken en surveilleren. De dierenambulance wordt ook meteen gewaarschuwd voor het scannen van de hond. Misschien is de hond wel gechipt en kunnen we zo een adres achterhalen.

In mijn gedachte zie ik al een radeloze moeder driftig zoeken naar haar kind. Niet wetende dat wij hier met haar op straat staan. Ik besluit toch nog even een klein stukje met haar te lopen maar ze loopt niet duidelijk in de richting van een huis. Ook door de brandpoort stopt ze niet bij een deur.

We besluiten het kind en de hond even mee te nemen naar het politiebureau. De dierenambulance staat al op de binnenplaats op ons te wachten. De balie-medewerkster staat klaar met kleurtjes en een bekertje drinken.

De Officier van Dienst (OvD) pakt er meteen een kladblokje bij. Wat hebben we tot nu toe gedaan en wat zijn onze mogelijkheden? De chip in de hond blijk een buitenlandse te zijn en daar kunnen we helaas niets mee. De foto van het meisje wordt intern verspreid en uitgeprint. We weten totaal niet wie ze is en hoe ze heet. We vermoeden dat ze mogelijk Pools is en collega’s trekken bij de meldkamer alle Poolse kentekens in de wijk na. Ook daar worden huisbezoekjes gebracht en de foto getoond: “Kent u dit meisje?”

Vanaf het bureau na overleg met OvD zet ik diezelfde vraag op Sociale Media. “Wie herkent dit meisje? Liep met de hond over straat.” Met daarbij de foto van het meisje en de hond en het algemene nummer 0900-8844.

Binnen no time gaat mijn oproep viral. Ook de media pikt het bericht meteen op. Ik had bewust het geluid van mijn telefoon aan gezet.  “Zo, dat gaat hard, ik heb er geen verstand van maar dit gaat best snel!” gaf de OvD eerlijk toe. Ik leg uit dat ik bewust het bericht kort hield zodat het sneller en makkelijker te delen is. In de tussentijd bellen we het servicecentrum in Rotterdam. Dat ze weten dat er gebeld kan worden over een vermist meisje. De leidinggevende pakt meteen de tweet erbij en hoopte net als wij dat de ouders snel bellen.

Kort daarna horen we van het meldkamerpersoneel dat er iemand gebeld heeft over het meisje. Zij had thuis op Facebook het bericht gelezen en herkende het meisje. Het meisje en haar eigen kind zitten bij elkaar op de kinderopvang. Ze wist geen naam van het meisje maar dat zou bij de opvang wel bekend zijn.

Mijn kind is ook van deze leeftijd en een zucht van opluchting kon ik niet onderdrukken. We hebben een aanwijzing en rijden meteen naar het opgegeven adres van de opvang. Bij binnenkomst was men zichtbaar verrast en na het zien van de foto krijgen we een adres door. Ook bieden ze meteen aan even zorg te dragen voor de kleine meid. Collega’s zijn al onderweg met het meisje.

We brachten bewust niet het kind gelijk naar huis. Wie weet wat de collega’s daar aantreffen. Eerst dat in alle rust bekijken.

Met dezelfde snelheid haalde ik mijn oproep van Sociale Media af en stuurde ik een aflooptweet:

“Meisje is herkend via Facebook! Vanuit privacy gaan we niet vertellen hoe en wat. Eerder verspreid bericht wordt verwijderd! Thanks!”

En ook nu ga ik niet beschrijven hoe en wat de thuissituatie is. Als politie hebben we een zorgformulier opgemaakt en laten we het los. Na een bak koffie stond de volgende melding al weer klaar.

Wat klein begon is gelukkig klein gebleven.

DJ_Grootenboer

Leuk artikel? Deel het met anderen:
  • roos

    Mooi gedaan!

Twittercop populair bij scholieren

Geplaatst op 16 oktober door

De Dordtse twittercop Dirk-Jan Grootenboer, inmiddels een bekende Dordtenaar, is populair bij scholieren. Eind oktober verschijnt het boek “Twittercop in Dordrecht, #durftedelen” dat hij samen met schrijfster Caty Groen maakte. Samen gaven ze een gastles aan het Insula College over het schrijverschap.Op het moment dat de schoolbel ging voor de volgende les ontstond er file bij […]

Lees verder... Reacties (0)