Mens-blaadje-trein-ebola

Door
23 oktober 2014
Reacties (0)

Van de week gaat de deurbel, dingdong, en je raadt het al, zit ik net te schijten. Daar heb ik toch zo’n hekel aan. Maar goed, het zal wel belangrijk zijn denk je, dus je kruipt richting de voordeur en wat staat daar: een of andere trut die geld inzamelt voor zielige mensen in Afrika.

“Afrika?” zeg ik, “Afrika?! Ik weet niet of je het nieuws gevolgd hebt, maar ze gaan allemaal dood daar, aan de ebola, en geld maakt bovendien niet gelukkig!” Dat is natuurlijk niet helemaal eerlijk van me, wat ik daar zei, want zo erg is die ebola namelijk niet. Een maat van me had een paar weken geleden ook even last van ebola, maar twee dagen bedrust, een slok kamillethee en een schop onder zijn hol later, zat hij weer fris en fruitig op zijn werk. Nu moet ik toegeven, twee dagen later overleed hij alsnog, maar zelfs een gehandicapt kind weet dat een botsing tussen een man op een fiets en de Intercity richting Rotterdam, veelal door laatstgenoemde gewonnen wordt.

In het verkeer sterven veel mensen, maar nog meer blijven er leven, en daar hoor je niemand over. Ik mis de positiviteit. Zo kun je zeggen, het is herfst, de zomer is helaas voorbij, maar je kunt ook zeggen… nee godver, daar is helemaal niks positiefs aan, die tyfusherfst. Mijn ballen vriezen er al weer bijna af, de wind staat me tegen en er vallen blaadjes van de bomen. Ook zoiets, blaadjes op de rails, daar kunnen de treinen niet tegen, dan rijden ze niet meer. Dus even de feiten op een rij: een trein heeft weinig moeite met een mens dat zich op de rails bevindt, danwel met of zonder fiets, maar blaadjes weerhouden diezelfde trein ervan te rijden. Een mens heeft daarentegen over het algemeen weer weinig moeite met blaadjes. Het is een soort rock-paper-scissors. Ik speel met mijn vrienden vanaf nu altijd mens-blaadje-trein. Mens wint van blaadje, blaadje wint van trein, en de trein, je raadt het al, die wint van de mens. Een andere variant is kernbom, schoen, kakkerlak, maar die heb ik niet zelf verzonnen dus die doen we niet.

Ik heb het ook niet zo op kakkerlakken, er is amper een gesprek mee te voeren. Nee, neem dan goudvissen, die kijken je altijd zo lekker vragend aan, alsof ze zitten te springen om meer informatie. “Vertel me meer, vertel me meer,” lijken ze te zeggen, ze zuigen die shit op als een spons. Levensgevaarlijk in zo’n kom, maar dat terzijde. En er zijn meer slimme dieren, zo zouden dolfijnen extreem intelligent zijn. Maar toch laten ze zich iedere keer weer door ons vangen en we laten ze ook nog eens de domste truukjes doen in het dolfinarium. Één ding moet je ze nageven, dat hebben ze slim aangepakt, ze vallen geen mensen aan. Want dat is dom he, dat is de grootste fout die je als dier kunt maken, mensen aanvallen. Dan maken we gehakt van je, en als je ons niet aanvalt, dan ook. Je kan negatief zijn over de mens, maar gehakt maken van dieren kunnen we. Maar naast kapotmaken kunnen we ook dingen oplappen. Net als bij ebola. Dus ik zeg tegen die trut aan de deur: “Als jij nou eens even lekker een ticket boekt naar Afrika, en daar iedereen adviseert wat rust te nemen en kamillethee te zuipen, dan zijn ze er binnen no-time weer bovenop. En nou oprotten, want ik zat te schijten.”

Leuk artikel? Deel het met anderen: