Moe van die oude voetbalwet

Door
31 oktober 2015
Reacties (0)

De opmerking, vorige week, bij de TV uitzending van de Jupiler League-samenvatting van de wedstrijd Helmond Sport – FC Dordrecht galmt nog door mijn hoofd: “En toen speelde Dordrecht als Barcelona: tik-tik-tik doelpunt…” Na het beker-echec van afgelopen dinsdag zijn mijn verwachtingen nog steeds hooggespannen: kunnen we op de zojuist genoemde manier doorgaan?

Er is veel gesproken en gezegd na de uitschakeling tegen Capelle eerder deze week. Blijkbaar zoveel dat genoeg mensen er flink door geraakt zijn. Den Bosch is de tegenstander tegen wie getoond moet worden dat er nog steeds potentie in zit om een tegenstander voetballend te kunnen bedwingen. De basisopstelling verschilt niets ten opzichte van dinsdag, dus er wordt vertrouwen gestoken in de basis. Prima keus van trainer Harry v/d Ham want het regent kansen vanaf het begin. De stemming op de tribune is enigszins terughoudend maar als Chacon een megakans in de veertiende minuut krijgt, weet men toch dat “we” het nog steeds kunnen qua aanvallen. Des te bitter is het dat anderhalve minuut later aan de andere kant de score wordt geopend door de Bosschenaren: kort er voor was keeper Te Loeke geattaqueerd door een aanvaller van de tegenpartij en durfde hij niet op tijd uit te komen: 0-1 dus, die oude voetbalwet. Niet getreurd, er is niemand van de pot gepleurd.

De mouwen opstropen en verder. Er komen nog meer kansen, op elke manier wordt de opening gezocht op het veld. Via de flanken, dwars door het midden, via de lange bal, alles mag én kan. Vijf minuten voor rust maakt aanvoerder Fortes de terechte gelijkmaker. Ook in de momenten er op volgen genoeg kansen om het verschil groter te maken. Het contingent meegekomen Brabanders is relatief rustig en terecht. Ze mogen voorlopig blij zijn om op 1-1 te staan.

Na de (prachtige) strafschoppenserie in de rust komen de Schapenkoppen vol energie terug uit de kleedkamers. Al lijkt het wel alsof de dadendrang het soms wint van het voetbal: de flanken worden slordiger, er komen geen goed lopende aanvallen meer. De scherpte is er een beetje af maar de inzet vergoedt veel. Opnieuw schoten op het doel van FC Den Bosch maar keeper Heemskerk houdt zijn doel schoon. De aanhouder wint, toch? Met nog ruim een half uur te spelen, verliest Roorda onnodig de bal op het middenveld en komt Den Bosch weer met één van hun spaarzame aanvallen. En verdomd, een doelpunt: 1-2. Verslagenheid alom. Hoe kan dit nou toch?? Zo moet het ook op de bank geklonken hebben, drie wissels lopen zich terstond warm: Arias, Lima en Pisas. De lange Kaap-Verdiaan Lima mag zich opmaken voor de wissel om in de spits als stormram te dienen. Dat hij als verdediger veel meer kwaliteiten heeft, laat zich snel merken. Geen gelukkige keuze om de beslissing te forceren. Na veel oeh’s en aah’s  dient zich het Dordts minuutje aan, het moet nog kunnen om die verschrikkelijke oude voetbalwet te weerleggen. Al moeten we tot het gaatje gaan! Blessuretijd, drie minuten. Met de moed der wanhoop wordt er nog een voorzet geproduceerd en ook deze inzet wordt van de lijn geweerd. Het laatste fluitsignaal klinkt vrijwel tegelijkertijd, het is afgelopen. Opnieuw lopen we tegen een nederlaag aan maar lang niet zo abominabel als eerder deze week. Desondanks is er weer genoeg stof tot nadenken want er is nog volop ruimte voor verbetering.

En die oude voetbalwet heren, daar ben ik nu wel echt klaar mee. Je zult maar jarig geweest zijn vandaag….

Foto: Elisa Kuster

Leuk artikel? Deel het met anderen: