We mogen weer

Door
18 januari 2014
Reacties (1)

Achtentwintig dagen géén voetbal, voor sommige mensen een weldaad. Wij, de supporters van de republiek FC Dordrecht, waren er echter hard aan toe.

Eindelijk was de dag daar, de dag die je wist dat zou komen…17 januari en meteen in het diepe tegen Excelsior. Een tegenstander waar sinds 2006 niet van werd gewonnen. Kan je wel bovenaan staan, statistieken liegen niet. Een ander saillant detail was dat Excelsior een aantal ex-Schapenkoppen in de gelederen had die zich driedubbel wilden bewijzen op ons mooie eiland. We waren nerveus voor de aftrap, nerveuzer dan normaal, geen goed teken.

Voor de wedstrijd kwam de ex- topscorer  van FC Dordrecht (thans de topscorer  van Excelsior) nog even langs om wat collega’s van zijn oude club gedag te zeggen. Sympathiek natuurlijk maar we wensten hem deze avond een zwabberend been. Hij kon er om lachen, wij waren bloedserieus.

De nervositeit op de tribunes werd vanaf minuut één al omgezet in sterk spel van de Schapenkoppen. Alsof ze de supporters wilden geruststellen, we zullen jullie wel redden van het statistieken syndroom. Ik voelde me bijna schuldig dat ik twijfels had over dit elftal. Een team die zich inmiddels had versterkt met spelers als Gosens en Loen van respectievelijk Vitesse en NEC.
We waren sterk, hadden meer balbezit en stonden desalniettemin na 22 minuten achter. Aan statistieken heb je inderdaad niks wanneer het er op aankomt.
Het was aan ons, supporters, om er wat aan te doen. We gingen harder zingen. Het leverde ons een gelijkmaker van Korte op die werd afgekeurd wegens buitenspel, een leep balletje van Vet die net over ging en een vrije trap van van Nieff op die uit het doel werd gebokst. Koop je niks voor, het gaf de burger wel moed voor de tweede helft.
De stemming was opperbest na de rust, dan moet het nu maar gebeuren.

Er zat meer in voor Dordt, we mochten vanavond niet verliezen omdat we het niet verdienden. De klok tikte intussen gestaag verder en de 0-1 achterstond brandde op het scorebord en op onze netvliezen. Het nerveuze gevoel ging weer domineren. Zeker nadat onze ex-topscorer de 2-0 op zijn slof had maar uit sympathie naast schoot. Hij lachte toen we hem toezongen dat hij een Dordtenaar was, een groter compliment kan je niet krijgen.
Maar het was de net ingebrachte Meulens die in de 79e minuut de vreugde pas echt terugbracht in het stadion. Misschien was hij wel getergd omdat hij geen basisplaats had, misschien was hij wel gebrand op een doelpunt voor zijn nog ongeboren zoontje of misschien had hij gewoon geluk. Hoe het ook zij, hij scoorde wel mooi de 1-1. Ik hoorde 3500 mensen schreeuwen van geluk, alsof we hem zelf hadden gescoord. Volgens mij heb ik in de schouder van mijn buurman gebeten uit pure blijdschap. Dat is raar, geef ik toe, maar hallo… achtentwintig dagen geen voetbal doet wat met een mens hoor.

In de laatste minuten van de wedstrijd kon er nog van alles gebeuren, van beide kanten. Er gebeurde niks.
Uiteindelijk waren we op de tribunes tevreden met een punt, een geoliede machine loopt ook wel eens vast.
En voor de liefhebbers van statistieken: we staan nog steeds bovenaan.

Leuk artikel? Deel het met anderen:
  • Emiel

    Elisa, het blijven gewoon geweldige stukken tekst die jij elke week weer schrijft. En het klopt nog ook, ook ik heb de wedstrijd op de door jou beschreven wijze beleefd.

Over Almere City (marketing)

Geplaatst op 11 april door
almere city FC

Denkend aan Almere City, zie ik de tekst op de stoep voor de ingang van het uitvak: “Welkom in de Almeerse Hel”. Vergeleken met de vreselijke slogans die sommige gemeentes zich veroorloven (“Doe het in Dronten”, “Eenmaal, andermaal, Stadskanaal”) in ieder geval een kreet die de spijker op de kop slaat. Alhoewel, meestal is het […]

Lees verder... Reacties (1)