O wat een stunt, al weer een punt

Door
23 januari 2016
Reacties (0)

De eerste keer dat ik in Volendam kwam was een jaar of acht geleden. Toevallig ook voor een wedstrijd van onze FC. Vrienden hadden me overgehaald een dagje vrij te nemen en met de trein en bus naar het palingdorp af te reizen, reeds vroeg in de middag. Bij aankomst in Volendam zocht ik een pinautomaat op. Tenslotte moest de innerlijke mens ook verwend worden met de heerlijke spijzen die mij beloofd waren door deze zelfde vrienden. En ja, deze spijzen kosten centjes.

Ik keek recht in een verminkt gezicht

Bij de pinautomaat stond een jongen. Zijn hoofd gericht op het schermpje waar hij zijn pincode moest intypen. Nadat hij zijn zuurverdiende geld had gekregen, draaide hij zich om en ik keek recht in een verminkt gezicht. Ik moest even slikken, want deze jongen had waarschijnlijk het drama in café het Hemeltje meegemaakt ettelijke jaren daarvoor. Dat was mijn eerste ontmoeting met Volendam. Enigszins aangedaan door de directheid van dit drama, bevonden wij ons daarna op de Dijk: het hoogtepunt van Volendam, naar het schijnt. Na de traditionele foto in klederdracht, de broodjes paling en een heerlijk glaasje bier, vertrokken wij naar het stadion. Ik weet niet meer of we toen wonnen of verloren. Ik  weet wel dat ik alleen maar moest denken aan die jongen met zijn verminkte gezicht en met zijn briefgeld in zijn hand. Voetbal is dan ook maar weer bijzaak.

Niet welkom

Nu leven we inmiddels in 2016 en vervolgt FC Dordrecht haar inmiddels ietwat teleurstellende seizoen wederom in Volendam. Ik dacht, laat ik weer een dagje vrij nemen om Volendam te bezoeken. Mede-columnist Elisa Kuster vertelde echter dat we pas vanaf 18:00 uur welkom waren op de Dijk. Ik word daar zo ontzettend boos om. Ik, 41 jaar inmiddels, kan kennelijk niet een middagje in Volendam vertoeven, een pilsje drinken en vervolgens een leuk potje voetbal kijken. Nee, meneertje Ten Berge. Dat mag niet! U mag pas om 18:00 uur hier komen. Voor die tijd bent…u….niet…WELKOM! Ik moet bekennen dat de lol van de uitwedstrijden er voor mij op deze manier wel van af gaat.

Maar goed, genoeg geklaagd. Dan maar om 16.00 uur vertrekken en zorgen dat we nog twee uur quality time hadden op de Dijk om daarna de stoet te volgen naar het stadion. Deze keer mocht de laatste aanwinst Alban Bunjaku in de basis beginnen. Hij viel in tijdens de wedstrijd tegen Emmen en het leek me geen slechte voetballer. Bij Volendam waren ze kennelijk een beetje de kluts kwijt, want volgens het programmaboekje zouden ze vandaag tegen FC Oss spelen, met de spelers van Dordt in de selectie.

Stiekem denken aan een makkelijk avondje

Dordt begon sterk en toen na acht minuten Janga de 0-1 binnenkopte, dachten we stiekem aan een makkelijk avondje. Helaas lag de gelijkmaker na ongeveer zestig seconden al weer achter Te Loeke. In het vervolg van de eerste helft was Dordt beter maar kreeg Volendam de beste kansen. De rust volgde bij een 1-1 stand. Volendam kwam sterk uit de kleedkamer, maar Daniels wist vroeg in de tweede helft Dordt weer op voorsprong te zetten. Dit mochten we niet meer weggeven. Totdat Volendam vanuit het niets steeds sterker werd. Ook de stadionspeaker wist kennelijk niet wat hij zag, want plotsklaps volgde er een wissel bij het team van FC Eindhoven in plaats van FC Dordt. Kolderieke taferelen. Maar toch, zoals zo vaak bij Dordt vloog de bal er uiteindelijk toch op fortuinlijke wijze in: 2-2 en Volendam rook bloed.
Na een minuut of tien billenknijpen (Volendam had enkele zeer grote kansen op de overwinning) zongen we “o wat een stunt, alweer een punt”. Dit punt hadden we binnen, maar we hadden stiekem op meer gehoopt.

Tijdens de lange terugreis moest ik toch nog even denken aan die jongen. Ik hoop dat hij vanavond ook aanwezig was en dat hij toch twee keer heeft kunnen juichen. Ik hoop dat het hem goed gaat.

Leuk artikel? Deel het met anderen: