Oh wat een stunt…

Door
13 december 2014
Reacties (0)

Het is iets voor vier uur in de middag als ik doorweekt het parkeerterrein opdraai met de fiets om mij op te gaan warmen in het supportershome. De bus vertrekt over iets meer dan een half uur voor de tocht naar Almelo, op naar de Heraclieden. De club van Steve Mokone en Folkert Velten. De club van Tom Egbers. De stad van Herman Finkers. De zwarte meteoor en het meisje van de slijterij. Alle sterren staan goed: het is hondenweer, we hebben al 9 potjes verloren op rij, het is de 12de van de 12de en onze talisman Jan is aan het overwinteren. Gelukkig heeft onze altijd noeste Elisa ervoor gezorgd dat de verkondiger van de republiek er toch bij is vanavond in Tukkerland. Het kan niet anders. Dit wordt een leuke avond.

Te veel Lord of the Rings

Ik heb de laatste dagen misschien iets te veel Lord of the Rings gezien op de TV maar de tocht naar Almelo doet me een beetje denken aan deze trilogie. Het weer is abominabel en het wordt binnen enkele minuten al nacht (terwijl de klok duidelijk aangeeft dat het pas half zes is). Ons gezelschap komt langzaam aan over als een genootschap. Er wordt flink gepraat onderling over van alles nog wat: de wedstrijd, de scheidsrechter (dhr. Kuipers is onze leidsman, een goeie voor deze gelegenheid!), op hun eigen wijze legendarische spelers zoals de inmiddels vergeten Kevin Tano en bovengenoemde Folkert Velten. De stemming stijgt, er moet gezongen worden. Voor Utrecht galmt van achter uit de bus het eerste lied, het kan alleen maar beter worden. Vooruit, we nemen er nog eentje. Aan de A1 lijkt geen einde te komen. Turend door het pikkedonker en de stromende regen merk ik dat de radio ook al wegvalt. Het einde van de wereld nadert, dus toch Lord of the Rings? Een rookpauze wordt ingelast op veler verzoek. Na 5 minuten kunnen we weer verder de donkere wildernis in.

In Almelo zijn ze niet van suiker

Verkeersborden Almelo langs de weg, ons einddoel nadert. De lichten van het stadion doemen op. De liederen galmen nog iets harder door de bus. Ik verneem dat de kerstmarkt hier wél is doorgegaan ondanks de storm en regen. Ze zijn hier niet van suiker dus, ik neem virtueel de pet af. Eenmaal bij het Polmanstadion gearriveerd, worden we getrakteerd op koffie en broodjes. Een warm onthaal, even later nog extra onderbouwd door de aanwezigheid van een biertap. Dubbel feest dus, daar moest op gezongen worden. Een Dordtenaar moet altijd blijven zingen, nietwaar? Het arbitrale trio kreeg een staande ovatie van ons en het vuurwerk werd afgestoken naast het stadion. Het fluitsignaal klinkt. We zijn begonnen. En we staan voor! Op het scorebord (wat ons bijzonder bekend voorkomt) staat het: 0-1. Ryan Koolwijk, via een aantal benen in het net beland. Daar moet op gezongen worden! Het gehele oeuvre komt voorbij, van klassiekers tot instant hits; zingen, zingen, zingen!

Oh wat een stunt, alweer een punt

In de rust krijgen we een verdiende adempauze, de kelen worden gesmeerd. Op naar nog eens 45 minuten koorzang. Daarbij krijgen we verrassende ondersteuning vanuit de Dordtse spelersgroep: Ilias Haddad en Giovanni Korte voegen zich bij het genootschap. Het kan niet meer stuk. Kansen over en weer maar onze flying Filip Kurto staat weer zijn mannetje als rots in de branding. None shall pass. Tot het moment dat er een penalty gezien wordt door de arbiter, een vervelend terugkerend ritueel zo lijkt het. Geen rood dit keer maar wel een bal op de stip. Daar waar vorige week Depay van zijn stuk werd gebracht door kundig supportersgedrag van onze zijde, was er dit keer geen houden aan. Kurto zat er dichtbij maar moest toch vissen: 1-1. Even stilte. Maar niet voor lang. Een Dordtenaar zal altijd blijven zingen. Nog 20 minuten, sleuren, rennen, zingen en hangen. Alle kansen ten spijt, na twee minuten extra tijd fluit Oldenzaler Kuipers af en kan hij op de fiets terug naar huis. Het thuispubliek trakteert hun eigen elf op een striemend fluitconcert, onze schapenkoppen worden als helden omarmd. Er zat meer in maar niet getreurd. Wij staan onderaan en vieren feest, ook verder in de bus terug naar onze tempel der beschaving. En gelukkig konden we dit lied ook weer eens afstoffen: “Oh wat een stunt, alweer een punt”…

Leuk artikel? Deel het met anderen:

Over Almere City (marketing)

Geplaatst op 11 april door
almere city FC

Denkend aan Almere City, zie ik de tekst op de stoep voor de ingang van het uitvak: “Welkom in de Almeerse Hel”. Vergeleken met de vreselijke slogans die sommige gemeentes zich veroorloven (“Doe het in Dronten”, “Eenmaal, andermaal, Stadskanaal”) in ieder geval een kreet die de spijker op de kop slaat. Alhoewel, meestal is het […]

Lees verder... Reacties (1)