Poedelprijs

Door
9 november 2014
Reacties (0)

De zon scheen in het stadion. Zij zorgde voor een aangenaam temperatuurtje, wat wel nodig was ook, want van wat FC Dordrecht ons op het veld tegen Twente voorschotelde, liepen we niet warm. In de achtste minuut kwam Dordt al op achterstand, door een loei van een blunder in de verdediging. Die ging in de negentiende minuut opnieuw in de fout. Vijf minuten later hielp Ojo Twente een handje door in eigen doel te scoren. Een onhandige actie van Haddad werd beloond met een rode kaart. Nog voor de rust stond het 0-4, na een lesje paniekvoetbal in het Dordtse doelgebied.

 ‘Een Dordtenaar zal altijd blijven zingen.’ Dat zongen we. Vooral na de rust, toen we nog hoopten op een stunt. Daar hopen we al weken op, maar ook nu bleef het wonder uit. Een enkele keer steeg even de spanning, als zich een kans voor Dordt aftekende, maar iedere Dordtse kans werd een gemiste kans. De selectie maakte allerminst een scherpe indruk, slechts een enkele keer werd een duel gewonnen. Iedere corner mee zagen we als het begin van de verlossing. Dat was keer op keer fout gezien. ‘Dan maar zingend ten onder,’ riep een bevriend journalist. Uiteindelijk feliciteerden we elkaar, we hadden toch maar mooi voorkomen dat Twente na de rust verder uitliep.

Lang geleden deed ik mee met een schaaktoernooi. Ik speelde leuke, spannende partijen. Fris, aanvallend schaak, maar ik liet te vaak een steekje vallen in de verdediging. Tenslotte won ik geen enkele pot. Het leverde mij een beker op, waarin ‘Poedelprijs 1981’ stond gegraveerd. Hij staat nog steeds op mijn werkkamer. Ik stof hem af en denk aan FC Dordrecht.

Leuk artikel? Deel het met anderen: