We tellen af tot zondag

Door
16 mei 2014
Reacties (1)

De koninklijke supporters van FC Dordrecht vertrokken vroeg van de Tempel der Beschaving om het eerste deel van de finale der finales te aanschouwen. Koninklijk omdat de snelweg naar het Kasteel was afgezet opdat we op tijd en veilig het Spartaanse bastion zouden bereiken. Zoiets was normaal gesproken toch alleen weggelegd voor leden van het Koninklijk huis? We voelden ons een beetje ongemakkelijk door de aandacht die de stoet bussen trok maar vooral omdat we bloednerveus waren.
De hele dag hoorde ik mensen klagen over slaapgebrek, lusteloosheid of extreme hyperactiviteit. Dit was een belangrijke dag, de dag die je eerder in het seizoen niet wist dat zou komen, we zouden immers gewoon kampioen worden. Dat scenario werd geblokkeerd door het dekselse Willem II, ons restte de play-offs om alsnog te promoveren. In geen enkel scenario stond echter vermeld dat dat uitgerekend tegen Sparta moest zijn. Niet dat ik een hekel aan de Rotterdammers heb, van mij mogen ze gerust Eredivisie spelen maar dit seizoen hadden ze het echt niet verdiend. Ze hadden de play-offs van ons gekregen en een beetje dankbaarheid is dan wel op zijn plaats.

Dat zat aanvankelijk best goed, FC Dordrecht kreeg de ruimte om te laten zien waarom zij als tweede waren geëindigd en Sparta veertien plaatsen lager. Sterker nog, de 0-1 op het scorebord kwam zelfs tot stand door een eigen doelpunt van Spartaan Deekman (al had hij daar wel onze Matthew Steenvoorden voor nodig).  De bekers cola vlogen over het uitvak als ultieme zoete wraak op onze vrijgevigheid. Tevreden aanvaarden we de rust, consolideren en de voorsprong uitbouwen was het motto voor de tweede helft.
Dat hielden we ongeveer tien minuten vol tot die snode Spartanen toch een gaatje wisten te vinden om de gelijkmaker te bewerkstelligen. Er werd een collectieve diep zucht geslaakt om vervolgens de draad weer op te pakken. Vergeet niet dat het voor een supporter soms net zo zwaar is als voor een voetballer. Tenslotte hadden wij die kansen er allemaal wel feilloos ingeschoten maar imaginaire doelpunten tellen niet. Het fraaie doelpunt van Korte in de 63e minuut telde wel, met een lobje over keeper Sinouh liet hij 650 meegereisde Dordtenaren in extase te brengen. Gerechtigheid!
De blijdschap werd na een kwartier ruw overschaduwd toen onze rots in de verdediging Marvin Peersman door een flinke tik in het gras hapte. Hoe we ook riepen dat in ieder geval één van de 6 (!) arbiters dat had moeten zien, het werd genegeerd. Niet door de Kasteelheren, die maakte dankbaar gebruik van ons ongemak en opnieuw was de stand weer gelijk.

Voor een moment was het  stil in het uitvak en ineens beseften we dat onze oppersupporter Jan misten. Hij was er wel degelijk bij maar alle spanning van deze week had zijn stembanden aangetast. Vanavond even geen opzwepende oproep tot een Dordtse republiek in het Kasteel. Misschien dat we daarom een beetje stuurloos de laatste minuten doorploeterden. Feit is dat we aanstaande zondag in eigen huis moeten zorgen voor een happy end. Geen onmogelijke opgave, in tegendeel, maar aan de bleke gezichten van de supporters kon ik aflezen dat het tot zondagmiddag afzien werd. De dag die je weet dat zal komen, de dag die tevens alle andere dagen onbelangrijk maakt.
Ik vraag me af hoe lang een mens het zonder slaap kan redden.

Leuk artikel? Deel het met anderen:
  • Richard Hc Franken

    Altijd weer met plezier je verslag gelezen hoor, hulde, en hopelijk zien we a.s. zondag het “happy end”van al je veslagen van dit voelbalseizoen. Ik gok op een stressvolle 1 -1.