De tijd staat stil…

Door
9 juli 2015
Reacties (5)

Inmiddels is het al een beetje donker geworden. Met een zaklamp loop ik langs de trein. Ik schijn naar de rails en halverwege zie ik een schoen liggen. Een meisjesschoen. In de schoen zie ik een stuk vlees zitten. Iets verderop zie ik meer resten van een lichaam.

Laatst las ik in de krant dat oud politieman Pier Eringa, nu president-directeur van Prorail, op de Dag van de Rail pikante uitspraken zou hebben gedaan over hoe lang treinen onnodig stil zouden staan. Volgens hem was het helemaal niet nodig dat een trein uren stil staat vanwege iemand die voor de trein is gesprongen. “Als ik na een zelfmoord een smsje krijg, denk ik: verdorie, waarom niet een minder druk tijdstip uitgekozen?”

Ik hoor ineens een claxon van een trein  kort hierna nog een tweede claxon. Meteen flitst mijn gedachte naar toen. Ik zie het niet meteen voor me maar langzaam komen de herinneringen weer terug.

Ik stap uit en loop naar het hek. Mijn maat stapt ook uit en met versnelde pas lopen we naar het spoor. De trein staat stil en een aantal passagiers kijkt ons aan. Het is niet ver lopen naar de voorzijde van de stilstaande trein. De machinist staat al in de geopende deur. Ik zie aan zijn gezicht dat we te laat zijn. Hij ziet er verslagen uit. We zien meteen dat hij ons op dat moment nodig heeft. Een volwassen man met trillende handen. “Ik heb nog getoeterd maar kon echt niet meer tijdig remmen”. We geloven hem direct. Even een hand op zijn schouder van mijn collega doet wonderen. De man geeft snel aan dat hij via de omroepinstallatie de reizigers te woord zal staan. Met trillende handen pakt hij de microfoon en zegt tegen de passagiers dat er vervangend vervoer is geregeld. Als hij aangeeft waarom de trein stil staat horen we achter ons reizigers onrustig praten. Een ongemakkelijke situatie.

Het meldkamerpersoneel geeft aan dat alles geregeld is door hen en dat er een aantal bussen onderweg is. Ze vragen hoe de situatie ter plaatse is en of er nog meer collega’s nodig zijn. Over de portofoon hoorden we al dat twee andere collega’s ook ter plaatse waren. Zij hadden het stoffelijk overschot  aangetroffen en gaven aan  dat er geen ambulance ter plaatse hoefde te komen. Ik geef aan het meldkamerpersoneel door dat er voldoende politie ter plaatse is.

We hadden verwacht dat er allemaal boze reizigers in de middagspits verhaal zouden komen halen maar integendeel. Enkele reizigers wensen de machinist zelfs sterkte. We horen ook dat de machinist heel rustig geremd heeft zodat er geen gewonden in de trein zijn. De bussen zijn snel ter plaatse en al bellend  en pratend ruilen de reizigers van vervoer.

Telefonisch heeft de machinist zijn manager op de hoogte gesteld. Hij is onderweg om hem op te halen. Zijn collega komt er aan om de trein verder te laten rijden. Voor deze machinist is het in enkele jaren diensttijd al het tweede incident waarbij iemand door middel van een trein zelfmoord pleegt.

Inmiddels is het al een beetje donker geworden. Met een zaklamp loop ik langs de trein. Ik schijn naar de rails en halverwege zie ik een schoen liggen. Een meisjesschoen. In de schoen zie ik een stuk vlees zitten. Iets verderop zie ik meer resten van een lichaam. De details bespaar ik u, maar als je alle lichaamsdelen bij elkaar legt dan komt er een tienermeisje tevoorschijn. In de zak van de spijkerbroek treffen we een soort van afscheidsbriefje met daarop haar gegevens. Ze heeft er naar toe geleefd en bewust voor gekozen. “Hoeveel shit moet je meemaken voordat je tot deze daad  komt?” schiet het door mijn hoofd. Met handschoenen aan rapen we de lichaamsdelen bij elkaar. We hoeven het niet te doen. We kunnen ook een speciaal bedrijf daarvoor laten komen. Tijdens het rapen praten we veel met elkaar over dit incident. In het opvolgende interne opvang-gesprek hadden we het er over hoe we ons voelden en wat het met ons deed.  We hebben het niet gedaan om de trein snel weer verder te kunnen laten gaan. We deden het uit respect voor diegene die daar lag en de nabestaanden daarvan. Het proces van treinen en tijden is even ondergeschikt aan dit verlies van een mensenleven. De tijd stond stil en geen van ons allen keek überhaupt op een horloge.

Ik vraag me oprecht af of Pier Eringa in de tijd dat hij bij de politie werkte er zelf wel eens mee is geconfronteerd.

Ik snap de opmerking van hem dat het erg belangrijk is dat treinen weer sneller gaan rijden na een incident. De financiën die daarbij gaan tellen zijn ook belangrijk. Hij mag en kan daar als President Directeur van Prorail ook wat van vinden. Op de snelweg willen we ook het liefst zo snel mogelijk weer ruimte geven aan het verkeer. Dat scheelt files en andere overlast en is ook kostenbesparend. Maar ook als er op de snelweg een dodelijk ongeval is dan staat daar ook de tijd even stil.

Tijdens dit soort incidenten raak je niet verstoord door hetgeen is gebeurd maar juist door de manier waarop je het met z’n allen oppakt. Daar heb je tijd en rust voor nodig. Ik hoop dat Pier Eringa zijn machinisten en zijn medewerkers deze tijd gunt.

Leuk artikel? Deel het met anderen:
  • Maaike

    Slik

  • Martin

    Dat heb je weer mooi geschreven DJ :)

  • Nathalie

    Respect voor jullie afgelopen vrijdag 3juli jl mee gemaakt samen met mijn vriendin en haar dochter dat iemand zich voor de trein had gegooit … bij gilzen rijen +-21.20 gebeurden t daarna 2 uur in de trein gezeten daarna netjes met bussen bij de stations afgezet waar we moesten zijn ( werden erg goed op de hoogte gehouden en verzorgt )…. bij ons als reizigers ging er al veel door ons heen en kwam t besef echt pas later ( vooral de terug reis naar huis en wij bij tilburg universiteit stonden en de trein met een hooge snelheid langs reed) laat staan wat er bij jullie door heen gaat ik heb dan ook echt zwaar maar dan ook zwaar respect voor jullie .. niet alleen wat jullie doen op dat moment (zorgen dat jullie alles bijmekaar moeten zoeken maar ook de zorg over de reizigers ..oa drinken geven en ik praat de respect naar iedereen uit politie brandweer ambulance en de ns medewerkers ) nog dagelijks heb ik (ondanks dat ik niks gezien heb ) lichte angts als de trein hevig beweegt of schokke maken

    Mijn verhaal kan niet vergelijken met wat jullie hebben meegmaakt en moeten meemaken
    dus daarom nogmaals zwaar respect voor jullie ..
    je heb dit echt super mooi geschreven …

    Ik wens jullie elke x dat jullie dit mee moeten maken veel sterkte en nog maals zeer veel respect voor jullie en hoop dat de reizigers die op t perron staan te wachten minder snel boos worden en oordelen waarom er een storing is of waarom de trein niet rijden … want heb nu van dichtbij mee moeten maken hoe t in verloop gaat en waar t zolang duurt voor dat de treinen weer kunnen rijden … en zal zkrs als ik mensen hoor zeure erop attenderen dat er meer bijkomt kijken dan hoe hun denken .. en wel een beetje respect mogen hebben voor de hulpverleners die daar nu aan t werk zijn

    Nogmaals mijn respect heb met veel aandacht naar dit artikel zitten lezen

    Vriendelijke groeten N vd voort

    Ps: sorry voor t door elkaar schrijven maar zo zit t ook in mijn hoofd nog niet echt een plek kunnen geven wat er op dat moment is gebeurt en nogmaal heb niks gezien maar op t moment dat die trein remt (piepent) en hevig echt hebig voelt bewegen gaat er veel door je heen …

  • Robert

    Het kan zeker aan mij liggen, maar de laatste tijd bekruipt me een voyeuristisch gevoel als ik de bijdragen van DJ_Grootenboer lees. Niet dat ik teergevoelig ben, maar ik vraag me af of een agent niet meer distantie moet betrachten. Is een open vraag, geen keihard oordeel.

    • Marion Jurrjens

      Denk dat het goed is, dat DJ Grootenboer schrijft wat hij doet en ook wat hij voelt. Komt het verwerkings proces ten goede. Ook voor de ouders van dit meisje is het goed te weten, dat met pieteit de resten van hun dochter verzorgd zijn door hem. Hoop dat deze suicide ervaring een plek zal krijgen bij andere ingrijpende ervaringen die hij heeft meegemaakt. Een goede afronding kan PTSD voorkomen.

Treinen door Nederland

Geplaatst op 12 april door
Nederlandse_Spoorwegen_Trein_met_haast

Ik ben gek op reizen. En dan met name alleen. Of nouja, ik probeer er gek op te zijn. Ik vind het goed voor mezelf om dingen alleen te doen al is het eng. En het wordt echt steeds leuker!Afgelopen week was ik een paar daagjes in Turijn, op verrassingsreis. Turijn, klein maar fijn, is […]

Lees verder... Reacties (2)