Dordrecht, Denken In Mogelijkheden!

Geschreven door Ifor

Afgelopen woensdag was het binnenstaddebat. Meer dan honderd Dordtenaren, samen in een zaaltje in het museum. Leuk! Er waren politici, die luisterden en journalisten, die spraken. Ook waren er stadsbewoners, die ageerden. Alles was zoals het hoorde en de sfeer was wellicht nog beter dan het weer.
Ikzelf was er ook. Als zelfstandig ondernemer, als kraker, als cultuurliefhebber, maar vooral als inwoner van Dordrecht. Ik heb een betoog gehouden over het kwaad dat leegstand heet. Over de rijke pandeigenaren die in plaats van tien panden te verhuren voor een schappelijk bedrag, liever acht panden verhuren voor de jackpot en er twee leeg laten staan. Ondanks dat ik het gevoel had aardig op één lijn te zitten met veel van de aanwezigen, voel ik toch nog de behoefte mijn uitspraken toe te lichten. En welk medium leent zich daar beter voor dan iDordt?

Leegstand is een probleem dat waarschijnlijk al bestaat sinds de mensen huizen bouwen. Pas in de jaren zestig van de vorige eeuw begon het problematische vormen aan te nemen. De halve eeuw die daarop volgde worstelden stad, inwoners, eigenaren, middenstand en bestuurders met dit probleem. Eind jaren tachtig ebde het wat weg.

Maar nu, anno 2011, is het probleem actueler dan ooit. Ook in Dordrecht.

De leegstand is onze stad is schrikbarend en zelden zo zichtbaar geweest. Kortom, tijd voor de alarmbel! Die klonk afgelopen woensdag luid en duidelijk, uitgesproken in de reacties van vele ondernemers en binnenstadbewoners.

Het debat speelt al wat langer, vooral op het internet en in de lokale kranten. Eén van de oplossingen die ik las was verhuissubsidie voor winkels om dichter in de zogeheten winkelzone te komen. En vervolgens ook subsidie om leegstaande winkelpanden in woonpanden om te bouwen. Dit is volgens mij niet de oplossing. De vastgoedeigenaren moeten niet beloond worden voor hun halsstarrige en winst beluste houding. Het creatieve, out-of-the-box denken dat volgens media en politici door ondernemers moet worden gebezigd, dat moet worden toegepast door de pandjesbazen.

De vastgoedeigenaren in Dordrecht moeten accepteren dat ook voor hen de gouden tijden, voor nu, voorbij zijn. Zij moeten inspelen op de markt. En deze markt kan momenteel niet zoveel huur betalen. Deze markt wil wonen. De wachtlijsten voor huurhuizen is nog steeds lang zat. Op deze markt, de woonmarkt, zijn er kansen.

De reden dat de eigenaren dit niet doen, is omdat je niet zoveel geld kunt vragen voor een huurhuis als voor winkelruimte. Daarom moeten ze hun verlies nemen en hun huizen beschikbaar stellen als woonruimte. De gemeente moet hierbij helpen, maar niet subsidiëren. Bijvoorbeeld alle bestemmingen wijzigen in bedrijvigheid én wonen, zodat eigenaren makkelijker hun huizen van functie kunnen veranderen. Of door informatie te verstrekken over hoe met huurders om te gaan en hoe winkelpanden eenvoudig en brandveilig om te bouwen.

De gemeente moet een voortrekkersrol nemen in dit proces. Hoe? Door de panden in gemeentebezit niet leeg te laten staan, maar deze zo snel mogelijk beschikbaar maken als studenten woningen. Deze studenten kunnen prima bij Rotterdamse onderwijsinstellingen geworven worden. In Rotterdam is de markt voor studentenkamers immers nog krapper dan hier.

Goede ideeën zullen navolging krijgen. En als dit onverhoopt niet gebeurd is er een scala aan wettelijke middelen die een plaatselijke overheid kan gebruiken om een eigenaar te dwingen zijn pand in gebruik te laten nemen. De uiterste consequentie hiervan is dat de gemeente zelf bepaald welke gebruiker er in het pand komt. De meeste eigenaren zullen het niet zo ver laten komen en zullen bereid zijn in overleg met de gemeente een oplossing voor hun leegstand te vinden.

Als er meer mensen boven en naast winkels komen te wonen zal het vanzelf minder uitgestorven zijn in het centrum van Dordrecht. Deze mensen zullen winkelen en wonen, maar bovenal leven in het centrum.

Dit zal de levendigheid ten goede komen. Wellicht zullen zelfs de groenteboeren en slagers terugkomen. Zaken die de afgelopen decennia, met de komst van de supermarkten en franchises, verdwenen zijn.

Een stad is gemaakt om in te leven, samen. Het is niet een groot winkelcentrum en ook geen openluchtmuseum.
De stad is van iedereen. Laten we hem eerlijk verdelen en er samen goed voor zorgen.