Een nachtmerrie deel 2

Ineens zegt de oudste dat ze wel eens nachtmerries heeft. Op de vraag waarover zegt ze dat het dan over een mes gaat. En dat ze dan dood gaat. Het zijn geen normale gedachten. Zeker niet  voor een 6-jarige.

Vlak voordat we de politieauto voor de deur parkeren zien we een vrouw naar de grote houten deur van het politiebureau kijken. Aan de ene hand heeft ze een kinderwagen vast en aan de andere hand een kind. We stappen uit en ze kijkt ons meteen vragend aan. We zien dat de tranen in haar ogen staan. Ondanks dat het bureau in de avond dicht is vragen we aan haar of ze even binnen komt. Eenmaal in de hal begint de vrouw te huilen. Haar beide kinderen kijken ons vragend aan. De vrouw is van buitenlandse afkomst maar spreekt vloeiend Nederlands. Ze geeft aan dat ze het huis ontvlucht is. In haar woning zit de vader van de kinderen. Hij zit aan de drugs en dat tolereert de vrouw niet. “Het ging lange tijd beter en nu begint hij weer in het bijzijn van de kinderen te gebruiken.”

We vragen aan haar waar het adres is. Het blijkt dat de vrouw met haar twee kinderen bijna drie kwartier heeft gewandeld. Ook vragen we naar de naam van de vader en trekken hem even na in het systeem. Hij staat te boek als verzetpleger. We besluiten twee collega’s mee te nemen. Telefonisch praten we het meldkamerpersoneel bij.

We rijden met de vrouw en de twee kinderen naar het adres. Vlak voordat we er zijn krijg ik een dejavu. Ik herinner me dat de vrouw voor mij een oude bekende is. Enkele jaren geleden had ik bij haar een aangifte opgenomen van huiselijk geweld. Over dat incident had ik een blog geschreven met als titel “Een Nachtmerrie”

Ik zeg tegen de moeder dat ik twee jaar geleden ook al bij haar ben geweest.  Een zucht van verlichting was te zien bij de moeder. Ze zegt tegen haar dochter “Weet je nog wie dit is? Dit is die agent die jou toen naar bed bracht. Weet je dat nog?” Een glimlach komt tevoorschijn bij het meisje.

De vader heeft in dit geval geen strafbare feiten gepleegd naar de moeder. Zij wil enkel dat hij het huis uit gaat. Gelukkig staat zij daar alleen ingeschreven met haar kinderen. Mijn drie collega’s gaan met de vrouw naar de woning en ik blijf in de bus bij de kinderen. Uiteraard vraag ik weer hoe het op school is en bij welke juf of meester ze nu zit. Ze vertelt dat ze op school een zonnetje is en dat ze het leuk vindt om te lezen. Haar zusje is nog stil en verlegen. Ik vraag aan de meiden of het leuk is om voor mama een #selfie te maken. De meiden beginnen allebei te giechelen en breed lachend maken we in de bus een selfie. Ineens zegt de oudste dat ze wel eens nachtmerries heeft. Op de vraag waarover zegt ze dat het dan over een mes gaat. En dat ze dan dood gaat. Het zijn geen normale gedachten. Zeker niet  voor een 6-jarige. Ik stel haar enigszins gerust dat er gelukkig ook hele leuke dingen zijn om over te dromen.

Inmiddels heeft de vrouw haar ex-man gevorderd de woning te verlaten in het bijzijn van de collega’s. Hij voldoet hier aan dus hoeft hij niet met ons mee. Op een onbewaakt moment weet hij wel een bolletje cocaïne in te slikken. Levensgevaarlijk! Mijn collega’s zijn net te laat om het te voorkomen. De man zelf zat er niet zo mee. “Veel water drinken en dan komt het er weer uit.” Zegt hij totaal gerust. Als het bolletje knapt dan zijn de gevolgen niet te overzien. Op de aanwijzingen van de collega’s geeft hij zijn sleutels van de woning af.

Korte  tijd later gaat de man begeleid de woning uit en kan de vrouw met de kinderen het huis weer in. Eenmaal boven laat de oudste haar kamer zien. Ik zie een keurig verzorgd meisjesbed en de gordijntjes zijn roze. Haar zusje stapt al weer vrolijk door de kamer. De moeder is opgelucht en ook bij haar komt voorzichtig een lachje tevoorschijn.

De volgende dag besluit ik om weer langs te gaan. Ik bel aan maar er wordt niet open gedaan. Ik bel het telefoonnummer en voorzichtig zie ik een gezicht achter de gordijnen spieken naar ons. Ze ziet ons en doet meteen open. “Sorry maar ik durf niet meteen open te doen” zegt ze. We zeggen dat we dat begrijpen. Ik vraag haar of ze mijn mail nog gelezen heeft. Die had ik na de melding gestuurd met daarbij de selfie. Ze lacht en zegt dat ze de selfie heel leuk vindt en dat ze dankbaar is voor onze steun.

We geven haar nog wat tips.  Ze mag altijd bellen als ze ons nodig heeft. Ik zeg tegen haar dat ze ditmaal zelf de meiden naar bed mag brengen.  Met een lach zeggen we gedag.

DJ_Grootenboer